Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2019

hello Mowgli, how are you?





ήθελα να πω απλώς 
πως για κάποιον που η κλίση του είναι πολύ μακριά
από προμήθειες,
από προμηθευτές
και προϊόντα όπως απορρυπαντικά και εξαρτήματα αυτοκινήτων,
από εκτιμήσεις κόστους και αναλύσεις αριθμών...


είμαι ένα ον που τα καταφέρνει πολύ πάνω από περίφημα στην επιβίωσή του σ'αυτήν την κοινωνική και επαγγελματική καπιταλιστική ζούγκλα.


Αυτά. Ευχαριστώ.











Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019

Billie Mάηyers





Χαίρομαι που είναι ένας κρύος Μάης. 
Μου δίνει την ψευδαίσθηση ότι δεν είμαι για πολύ καιρό μέσα σε αυτή την "δύσκολη φάση" και πριν φτάσει το καλοκαίρι όλα θα φτιάξουν και θα πάνε προς το καλύτερο.

Σήμερα ξύπνησα με ανάγκη να ακούσω σε επανάληψη αυτό το κομμάτι. Ίσως τώρα είμαι στην 12η φορά... και μοιάζει προβληματικό που δεν ξέρω σε ποιον να το απευθύνω γιατί κανείς δεν το διεκδικεί, κανείς δεν το αξίζει... 
ίσως και ΚΑΝΕΙΣ σκέτο γενικά και βάζω τελεία.
εδώ και κάποιο καιρό
(είναι πιο αισιόδοξο απ'τον "κηπουρό" του Παυλίδη σίγουρα που έχω επίσης λιώσει και αυτό μου φτάνει σαν επιχείρημα)

και μετά λέω δεν με νοιάζει ας γυρίσει το χάδι πίσω
ας φτάσει στον ουρανό και ας γυρίσει πίσω.
θα με ζεστάνει το ξέρω.
εγώ το λέω Θεό εσύ πες το όπως θέλεις. Το στέλνω ουρανό λοιπόν να εξοστρακιστεί με αγάπη και χάδι και να με πάρει αγκαλιά.

σκεφτόμουν πάλι το τατουάζ της Ο. και πόσο σωστό και κιμπάρικο σε αυτές τις περιόδους. 
Με "μάρκαρε" που λένε και οι Γάλλοι.




ευτυχώς







Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

.





if you are reading this text and realizing you have spent so much time on someone who doesn't actually care about you- hold onto this feeling. 
Use it as a reminder.
Use it to give yourself strength to not spend another second on the person that is making you feel like you are not enough.

You are enough.
You deserve honest communication.
You deserve honest intentions.
You deserve to be loved and adored and praised for your mind and soul. 
You deserve to be heard and understood.
You deserve to feel as though your mind, body and soul are equally respected. 

Remember people will always show you who they are. 
Be strong enough to honor who YOU are.





Sarah Bahbah



Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

try




Σήμερα σκεφτόμουν όλη μέρα ότι το "cry" από το "try" είναι ένα γράμμα δρόμος
Και πόσο μεγάλη διαφορά κάνει γαμώτο στον τρόπο διαχείρισης μιας κατάστασης. 
Ξέρω το "c" είναι το τρίτο γράμμα 
είναι για αυτούς που διαλέγουν να διανύουν τις κοντινές διαδρομές, γι'αυτούς που βολεύονται στην εύκολη λύση (που δεν είναι πάντα η πιο προσοδοφόρα). 

Ποιος πάει τώρα να διανύσει όλη την αλφαβήτα ενώ έχει περάσει ήδη τα 2 πρώτα γράμματα (τι κόπος Θεέ μου...)

d
e
f
g
h
i
g
k
l
m
n
o
p
q
r
s
! ΟΥΦ


Θυμάμαι ο πατέρας μου, μου έλεγε πάντα όταν τα έβρισκα δύσκολα
 "Με το κλάμα δεν κερδίζεις τίποτα. Άντε σταμάτα..." 
Ξέρω ότι είχα δικαίωμα στο κλάμα και πως έπρεπε να το υπερασπιστώ όμως πόσο δίκιο είχε ο μπαγάσας όσον αφορά στην διαχείριση μιας άβολης κατάστασης, μιας κατάστασης μετ' εμποδίων;

Αχ και να 'χα ακούσει λίγο παραπάνω κάτι τέτοιες συμβουλές...
Αχ και να 'μουν κάπως λιγότερο τεμπέλα στα αλφαβητικά μου βήματα




Πέμπτη, 4 Απριλίου 2019

λογοτεχνία #1




"Κάθε ονειροπόληση που ασχολείται με το παρελθόν, κουβαλάει στην τσάντα της ένα εισιτήριο για τον τάφο."



"Η πραγματικότητα είναι κάτι το υποκειμενικό και σ'αυτό τον πολιτισμό υπάρχει μια τάση, καθόλου φωτισμένη, να θεωρεί κάτι σαν "σημαντικό" μονάχα όταν είναι σοβαρό και άχαρο. Και σίγουρα έχεις δίκιο για τους χαζοχαρούμενους, μόνο που δεν είναι ευτυχισμένοι αλλά λοβοτομημένοι. Αλλά και οι Εξυπνοκατσούφηδές σου, είναι το ίδιο γελοίοι. 

   Όταν δεν είσαι ευτυχισμένος, φτάνεις να δίνεις μεγάλη σημασία στον εαυτό σου κι αρχίζεις να τον παίρνεις πολύ στα σοβαρά. Οι πραγματικά ευτυχισμένοι άνθρωποι εννοώ δηλαδή, οι άνθρωποι που αληθινά γουστάρουν τους εαυτούς τους, δε σκέφτονται και τόσο πολύ τους εαυτούς τους. Ο δυστυχισμένος αγανακτεί όταν προσπαθείς να τον ευθυμήσεις γιατί αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάψει ν'ασχολείται με τον εαυτό του και ν'αρχίσει να προσέχει τον κόσμο ολόκληρο.
   Η δυστυχία είναι η υπέρτατη μορφή της αυτοενασχόλησης."

"Όταν κάποιος ζει μια δραστήρια ζωή, όπως ο Γουίγκς, όταν κάποιος έχει στόχους, ιδανικά, ένα σκοπό για να μάχεται, αυτό το άτομο ενοχλείται, όταν η σκέψη του αποσπάται, παροδικά, από αυτό το βαρύ γιαταγάνι που κρέμεται από μια τρίχα ποντικού ακριβώς πάνω από το κεφάλι του. Εμείς, ο καθένας μας, έχουμε ένα εισιτήριο για το ταξίδι, κι αν το ταξίδι είναι ενδιαφέρον (αν δεν είναι, το φταίξιμο είναι μονάχα δικό μας), τότε απολαμβάνουμε το τοπίο (πόσο γρήγορα περνάει και χάνεται!), αλληλενεργούμε με τους συνταξιδιώτες μας, επισκεπτόμαστε συχνά τις τουαλέτες και τα βαγκόν - ρεστοράν αλλά σπάνια σηκώνουμε το εισιτήριό μας στο φως όπου μπορούμε να διαβάσουμε καθαρά τον πολύ απλά διατυπωμένο προορισμό του: Την Άβυσσο. 
Ωστόσο, όσο κι αν το αγνοούμε με τα καθημερινά μας πάρε-δώσε, το γεγονός του επικείμενου θανάτου μας υπάρχει πάντα, πίσω απ' τις κουρτίνες, ή για να 'μαστε πιο ακριβέστεροι, σαν το πετραδάκι μέσα στο παπούτσι μας που ποτέ δεν μπορούμε να αποτινάξουμε εντελώς. Αν κάποιος ζει μια θρησκευόμενη ζωή κάποια αίσθηση του χιούμορ (και το χιούμορ, το σωστό χιούμορ, είναι ανώτερο από οποιαδήποτε θρησκευτική επινόηση), μπορεί να ελαχιστοποιήσει την απειλή του θανάτου με την ειρωνεία και τα ευφυολογήματα. Αλλά αλίμονο, το φάντασμα είναι πανταχού παρόν, νύχτα και μέρα, μέρα και νύχτα, μουτζουρώνοντας με την γκρίζα κιμωλία του, ό,τι κι αν κάνουμε. Και τα περισσότερα απ'όσα κάνουμε, ασυναίσθητα, έμμεσα, τα κάνουμε για ν'αποφύγουμε τη σκέψη του θανάτου, ή για να γίνουμε τόσο απαραίτητοι με τα επιτεύγματά μας ώστε να διστάσει ο θάνατος να μας πάρει ή για να εξασφαλίσουμε πως, όταν πέσει τελικά το γιαταγάνι, θα συνεχίσουμε να "υπάρχουμε" στη μνήμη των τυχερών που είναι ακόμα ζωντανοί."

"Κι αν τώρα ένιωθε σχετικά ήρεμη, ήταν γιατί ο Γουίγκς την είχε διδάξει ότι οι "σκληρές πραγματικότητες" δεν ήταν οι μόνες πραγματικότητες και, ως ένα βαθμό, και με την κατάλληλη επικέντρωση ενέργειας, θα μπορούσε να διαλέξει κανείς μέσα σε ποια πραγματικότητα επιθυμούσε να ζήσει. Κι ίσως θα μπορούσε κανείς να ξεγελάσει ακόμα και την πιο σκληρή πραγματικότητα απ' όλες."



"Αν είναι να ρωτήσεις το γιατί, ποτέ δεν θα μάθεις."







Jitterbug Perfume
 Tom Robbins




Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Αξίζεις μια αγάπη που να σε αγαπά ξεχτένιστη,
με τα πάντα και τις αιτίες που σε σηκώνουν βιαστικά,
με τα πάντα και τα δαιμόνια που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς.

Αξίζεις μια αγάπη που να σε κάνει να νιώθεις σίγουρη,

που να μπορεί να καταναλώσει όλο τον κόσμο αν περπατάει χέρι με χέρι με σένα,
που να νιώθει πως οι αγκαλιές σου πάνε τέλεια με το δέρμα της.

Αξίζεις μια αγάπη που να θέλει να χορεύει μαζί σου,

που να επισκέπτεται τον παράδεισο κάθε φορά που κοιτάει τα μάτια σου,
και που δεν βαριέται ποτέ να διαβάζει τις εκφράσεις σου.

Αξίζεις μια αγάπη που να σε ακούει όταν τραγουδάς,

που να σε στηρίζει στα ρεζιλίκια σου,
που να σέβεται ότι είσαι ελεύθερη,
που να σε συνοδεύει στο πέταγμά σου,
που να μην την τρομάζει η πτώση.

Αξίζεις μια αγάπη που να πάρει τα ψέματα,

που να σου φέρει τον ενθουσιασμό,
τον καφέ
και την ποίηση.





Frida Kahlo

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

η φαντασία στην εξουσία

Ωραία τα ονειροπερπατήματα δε λέω...

αλλά καλύτερα στην εισαγωγή μιας ιστορίας αγάπης. 





Η φαντασία είναι καλλιεργημένη σε άλλους λιγότερο σε άλλους περισσότερο. Δυστυχώς η ευτυχώς στο δικό μου μυαλό ο έρωτας την παίρνει από το χέρι και της δείχνει όλες τις γωνιές της πλάσης. Κι αν δεν βρίσκει εκείνες που θέλει τον χρόνο που τις θέλει,
Τις δημιουργεί. 

κάποιες φορές η δική σου φαντασία με έπιασε εξαπίνης. 
ήταν εκείνες οι ναρκωτικές εμπειρίες ενθουσιώδους έκπληξης. 
Όπως τότε που σκέφτηκες να πάρεις το τρένο και να έρθεις να με δεις χωρίς να μου πεις τίποτα. 

το γιατί καταλήγουμε στο σήμερα μακριά ο ένας απ'τον άλλον θα μπορούσε να εξηγηθεί απλούστατα με μια εξιστόρηση του τέλους της προηγούμενης ιστορίας. 
Τελικά δεν με βρήκες στο σπίτι μου. Είχα βγει. Με πήρες τηλέφωνο και στο είπα. Και δεν με περίμενες. Είπες απλά στο τηλέφωνο :
"Δεν πειράζει" 
"Μια άλλη φορά" 


εσύ τι καταλαβαίνεις φίλε μου;



το κακό είναι η φαντασία να συνεχίζεται και στον επίλογο.

και έτσι σήμερα η άτιμη ιμαζινασιόν μου δημιουργεί καθημερινώς σενάρια απείρου κάλλους

πως λέει με σκέφτεσαι όσο σε σκέφτομαι (μου φτάνει τόσο, είναι ήδη πολύ) 
πως λέει ερχόσουν και πάλι με το τρένο να με δεις, κι ας μη βγάλουμε άκρη.
Ας μην υπάρχει θέμα άκρης.

πως λέει με παίρνεις τηλέφωνο να ακούσεις τη φωνή μου, να ρωτήσεις τι κάνω, ποιος με γυροφέρνει
πως λέει γυρνάω απ'τη δουλειά σήμερα και είσαι εκεί και εμένα μου κόβονται τα πόδια
πως μου τηλεφωνείς να μου πεις πως είσαι εδώ και να με ρωτήσεις αν θα ήθελα να σε δω

όπως και εγώ.


όπως και εγώ θέλω να πάρω το τρένο.
και ύστερα το άλλο τρένο.
και το λεωφορείο. 
και να έρθω κάτω από εκείνη την άσχημη πολυκατοικία. 
και να σε περιμένω

ή όπως και εγώ θέλω να σου στείλω ένα γράμμα και να βάλω μέσα λίγη αγάπη να στην στείλω με το ταχυδρομείο.

ναι εγώ είμαι. 
ο ψυχάκιας της αγάπης.





δε φταίω εγώ αλλά να,

έχω μεγάλη φαντασία γαμώτο.