Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

η φαντασία στην εξουσία

Ωραία τα ονειροπερπατήματα δε λέω...

αλλά καλύτερα στην εισαγωγή μιας ιστορίας αγάπης. 





Η φαντασία είναι καλλιεργημένη σε άλλους λιγότερο σε άλλους περισσότερο. Δυστυχώς η ευτυχώς στο δικό μου μυαλό ο έρωτας την παίρνει από το χέρι και της δείχνει όλες τις γωνιές της πλάσης. Κι αν δεν βρίσκει εκείνες που θέλει τον χρόνο που τις θέλει,
Τις δημιουργεί. 

κάποιες φορές η δική σου φαντασία με έπιασε εξαπίνης. 
ήταν εκείνες οι ναρκωτικές εμπειρίες ενθουσιώδους έκπληξης. 
Όπως τότε που σκέφτηκες να πάρεις το τρένο και να έρθεις να με δεις χωρίς να μου πεις τίποτα. 

το γιατί καταλήγουμε στο σήμερα μακριά ο ένας απ'τον άλλον θα μπορούσε να εξηγηθεί απλούστατα με μια εξιστόρηση του τέλους της προηγούμενης ιστορίας. 
Τελικά δεν με βρήκες στο σπίτι μου. Είχα βγει. Με πήρες τηλέφωνο και στο είπα. Και δεν με περίμενες. Είπες απλά στο τηλέφωνο :
"Δεν πειράζει" 
"Μια άλλη φορά" 


εσύ τι καταλαβαίνεις φίλε μου;



το κακό είναι η φαντασία να συνεχίζεται και στον επίλογο.

και έτσι σήμερα η άτιμη ιμαζινασιόν μου δημιουργεί καθημερινώς σενάρια απείρου κάλλους

πως λέει με σκέφτεσαι όσο σε σκέφτομαι (μου φτάνει τόσο, είναι ήδη πολύ) 
πως λέει ερχόσουν και πάλι με το τρένο να με δεις, κι ας μη βγάλουμε άκρη.
Ας μην υπάρχει θέμα άκρης.

πως λέει με παίρνεις τηλέφωνο να ακούσεις τη φωνή μου, να ρωτήσεις τι κάνω, ποιος με γυροφέρνει
πως λέει γυρνάω απ'τη δουλειά σήμερα και είσαι εκεί και εμένα μου κόβονται τα πόδια
πως μου τηλεφωνείς να μου πεις πως είσαι εδώ και να με ρωτήσεις αν θα ήθελα να σε δω

όπως και εγώ.


όπως και εγώ θέλω να πάρω το τρένο.
και ύστερα το άλλο τρένο.
και το λεωφορείο. 
και να έρθω κάτω από εκείνη την άσχημη πολυκατοικία. 
και να σε περιμένω

ή όπως και εγώ θέλω να σου στείλω ένα γράμμα και να βάλω μέσα λίγη αγάπη να στην στείλω με το ταχυδρομείο.

ναι εγώ είμαι. 
ο ψυχάκιας της αγάπης.





δε φταίω εγώ αλλά να,

έχω μεγάλη φαντασία γαμώτο.














Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Raichu

σε συνάντησα πριν δύο χρόνια σε ένα πάρτυ όπου εβρίσκοντο στον ίδιο χώρο 3 πρόσωπα με ενδιαφέροντα ρόλο. 

Το πρώτο ήταν ο λόγος που έφυγα με την καρδιά τυλιγμένη πρόχειρα σε ένα χαρτάκι εκείνο το βράδυ στα κρυφά, σαν ένα χρησιμοποιημένο μυξομάντηλο. 
Βρεγμένη και κατατρεγμένη. 
αλλά το συνάχι περνάει γρήγορα δε βαριέσαι

Το δεύτερο πρόσωπο ήταν μια μουσική φιγούρα. Ακόμη μια ναι.
Μια περιπετειώδης ιστορία των μπαρς και των ποτών, του χορού και των τσιγάρων... πολλών τσιγάρων
Ψιλοαδιάφορη

Το τρίτο ήσουν εσύ. 
Θυμάμαι ότι μου καρφώθηκε πόσο ωραία μου χαμογελούσες. 
Θυμάμαι ότι χορέψαμε τόσο λίγο, ίσα για να μην μας πάρουν χαμπάρι και μας ενοχλήσουν για το πως θα έπρεπε να κάνουμε το κέφι μας. 
Θυμάμαι ότι ανταλλάξαμε τηλέφωνα.

Μετά από 2 χρόνια σε είδα στα πεταχτά. 
Και σιγά μην ήταν τόσο απλό..
ποτέ δεν είναι να βρεθείς 
να συνευρεθείς στον ίδιο πλανήτη 
στον ίδιο στρόβιλο αναζητήσεων




Σήμερα αγοράζω και δοκιμάζω να φοράω κρέμες
για να έχω πιο απαλό δέρμα 
και μυρωδάτο 
και εσύ φοράς εκείνο το άρωμα το διακριτικά νόστιμο
και εγώ δεν χωνεύω ιδιαίτερα τα αρώματα και τις κολόνιες και τις ιστορίες
και με παραξενεύει να σου κάνω εξαίρεση...
αλλά τόσο μου αρέσει να σε βλέπω να το κουβαλάς μαζί σου
μου φαίνεται αστείο και γλυκό
και Θέε μου τι καλά που δεν είναι και που δεν είσαι ακόμα ένας βρωμιάρης Γάλλος
κι ας ακούγεται ρατσιστικό και γενικίστικο

αισθάνομαι πιο ολοκληρωμένη οντότητα όταν αλληλεπιδρώ μας σου. 
πιο μοιραία
πιο σοφή
πιο ζεν
πιο ασφαλής
πιο ράϊτσου 





.



Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

περί μοναδικών Καραγάτσιων στιγμών




    Η θεωρία του "απολλωνείου" Έλληνα, που στέκεται αντιμέτωπος στο "φαουστικό" σύγχρονο Ευρωπαίο -το γόνο των γερμανικών φυλών- δεν την έπειθε απόλυτα. Μελετώντας τις τραγωδίες, διαπιστώνουμε πως το ερωτικό πάθος είναι στον αρχαίο Έλληνα το ίδιο κυρίαρχο, όπως και στο σημερινό Ευρωπαίο : πάθος που συνταυτίζει τον έρωτα με το θάνατο. Με τη διαφορά ότι οι Έλληνες, έχοντας αναγάγει τον έρωτα στη σφαίρα του θεϊκού, τον περιπλέκουν με το θέλημα της θεότητας και τον παρουσιάζουν σαν όργανο της θεϊκής αυταρχικότητας. 

    Απεναντίας, ο γερμανο-χριστιανικός άνθρωπος έχει κατατάξει τον έρωτα ανάμεσα στα αντιθεϊκά, τ'ανήθικα και ντροπιασμένα πάθη, από τα οποία χρωστάμε να λυτρωθούμε όσο ζούμε, αν δεν θέλουμε να τιμωρηθούμε στη μεταθανάτια ζωή. Αυτό το αντιφυσιολογικό αντίκρισμα μιας εντελώς φυσιολογικής κατάστασης δεν μπορούσε παρά να περιβάλει τον έρωτα με ζοφερότητα "φαουστική", καθαυτό αντίθετη από την "απολλώνεια" φωτεινότητα της ελληνικής ερωτικής βιοθεωρίας. Συνεπώς η αντίληψη ότι ο έρωτας των Ελλήνων ήταν πιότερο εγκεφαλικός παρά ψυχικός είναι σφαλερή.

    Με το ίδιο δυνατό ψυχικό πάθος ερωτεύονται κι οι Έλληνες μόνο που πιστεύοντας στη θεϊκή προέλευση και τη θεϊκή υφή του έρωτα, δεν είχαν την αγωνία της αμαρτίας και του ηθικού λυτρωμού. 

Ναι το ίδιο ακριβώς πάθος. 

   Γιατί ο Βέρθερος που αυτοκτονεί, ο Οθέλλος που σκοτώνει από ζηλοτυπία κι η βασίλισσα Άννα που ερωτεύεται τον αδελφό και φονιά του άντρα της είναι παθιασμένοι εραστές από τη Μήδεια, που σκότωσε τα παιδιά της για να εκδικηθεί τον άπιστο εραστή της και πατέρα τους; Ποιος φαουστικός Γερμανοχριστιανός άγγιξε τον ερωτικό παραλογισμό αυτής της απολλώνειας Ελληνίδας;



Η μεγάλη Χίμαιρα

Μ. Καραγάτση




Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Zoe

ésta es una obra de ficción.
La razón por la cual algunos de sus personajes podrían
parecerse
a personas de la vida real,
es la misma por la cual algunas
personas de la vida real
parecen
personajes de novela.
Nadie, por lo tanto, tiene
derecho
a sentirse incluido en este libro.
Nadie, tampoco, a sentirse
excluido.





Palinuro de Mexico
Fernando del Paso


Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

περί εσωτερικής επανάστασης



καταπιάνομαι[κατά + πιάνομαι]. Ασχολούμαι εντατικά με κάτι.

θα προσθέσω ασχολούμαι εντατικά και με πάθος με κάτι. Οι Άγγλοι νομίζω έχουν μια εξίσου ωραία έκφραση: "throw myself into something". (Ρίχνω/βουτάω τον εαυτό μου μέσα σε αυτό το κάτι). Ασχολούμαι με όλη μου την καρδιά... βάζω και την ψυχή μου. 

Σκέφτομαι μέρες πόσο υπέροχη γεύση θα είχαν όλα αυτά που "πιάνουμε", αν καταπιανόμασταν με καθένα από αυτά.

Αχ... "Μου λείπει η αίσθηση να καταπιάνομαι." 

~ Παράλληλα πάντα εξασκώ την παρατήρηση. Φοβάμαι ανέκαθεν την ανάλυση, την συζήτηση γύρω από θέματα μη απτά, ίσως γιατί ξέρω πόσο εύκολα μέσα από αυτά τα "θεωρητικά", παρεκκλίνω απ'τις καθημερινές άμεσες ανάγκες της ζωής. (Μια συνέντευξη, την δουλειά, την σχολή, τη γνώση που θα πρέπει να αποδείξω πως κατέχω, την πεποίθηση πως την κατέχω εφησυχάζοντας τις ανασφάλειες και τα συμπλέγματά μου). Θεέ μου πόσο νευρωτικοί γινόμαστε μεγαλώνοντας...  Ο Δ. μου έλεγε, και κατά πως φαίνεται έχει δίκιο, ότι η παρατήρηση είναι καλή. Είναι προσόν!, η συνήθεια να παρατηρείς. Η παρατήρηση σου ανοίγει παράθυρο στη γνώση. Αν κάτι είναι εκεί και δεν το παρατηρείς, τότε πολύ πιθανόν το αγνοείς. Εσκεμμένα ή μη. 
Υπάρχει λοιπόν σημείο που δεν το γνωρίζεις, ή δεν θέλεις να το γνωρίζεις. Τότε η μέρα που οι καταστάσεις θα σε αναγκάσουν να το γνωρίσεις, θα σε βρεις πολύ πιθανόν απροετοίμαστο. Και δεν είναι πάντα ευχάριστη εμπειρία...

~ Μια άλλη νύχτα γυρνώντας με το μετρό από κάπου, αναλογιζόμουν τις συνήθειες. Αναλογιζόμουν τις συνήθειες σε σχέση με την νεανικότητα του κάθε ανθρώπου. Έλεγε ο γυμναστής στην εκπομπή της μεσημεριανής καναπεδάτης εκπομπής : "Το νόημα είναι στην άθληση και την σωστή φυσική κατάσταση να μένουμε εξίσου λειτουργικοί, όσο όταν ήμαστε ως παιδιά. "Να μπορούμε πάντα να κάνουμε κυβιστήσεις και ανακυβιστήσεις, τροχούς και κατακόρυφα. 
Τα κατακόρυφα σκέφτηκα δεν είναι άσχημα. Σου επιτρέπουν να αλλάζεις οπτικό πεδίο. Να αλλάζεις οπτική γωνία του κόσμου και της τάξης πραγμάτων γύρω σου. Κι ύστερα σκέφτηκα πως αυτό είναι η νεανικότητα. Είναι να μένεις λειτουργικός, ψυχή τε και σώματι ως άλλοτε, ως παιδί. Να μπορείς να εναλλάσσεις τις ασχολίες σου και να καταπιάνεσαι με αυτές κατά βούληση και όταν θέλεις γιατί έχεις όρεξη και γιατί ξέρεις πως μπορείς. Πως είσαι για τα πάντα ικανός. (οκ ίσως όχι για τα πάντα, μα για τόσα πολλά και τρομερά!). Να πωρώνεσαι, όχι με την έννοια της εξάρτησης, αλλά επειδή καταπιάστηκες και ξεχάστηκες εκεί μέσα. Και δεν πειράζει που ξεχάστηκες. Δεν σε έστησες με τα χέρια ψηλά στον τοίχο και ένα περίστροφο στον κρόταφο επειδή καταπιάστηκες με κάτι που δεν έχει να κάνει με καθήκοντα και υποχρεώσεις του καθωσπρεπισμού της ζωής σου ως ενήλικας. Δεν σε κατέδωσες στις αρχές του άγχους για υπέρμετρη ανεμελιά και ελαφρομυαλιά.

Η νεανικότητα κερδίζεται με την δύναμη να λες όχι στις λάθος εξαρτήσεις. Στις εξαρτήσεις που σου υποδεικνύουν ότι ΕΤΣΙ πρέπει να γίνονται τα πράγματα, και του "ΞΕΡΩ ΕΓΩ...", της παρωπιδικής νοοτροπίας του "δεν-θέλω-να-ξεβολευτώ".
"Θα πηγαίνω πάντα από αυτόν το δρόμο προς το σπίτι μου, τι κι αν έχουν φτιάξει έναν καινούργιο χωρίς φανάρια απ'όπου κερδίζω 7λεπτά και βενζίνη. Εγώ θα πηγαίνω, όπως πήγαινα από εκείνο το δρόμο γιατί έτσι έμαθα να κάνω." 

"Ξέρω έχει χαλάσει ο εκτυπωτής, αλλά δεν είναι η ώρα να αγοράσω καινούργιο. Οι εκτυπωτές άλλωστε είναι ακριβοί."
κι ούτε σου πάει ο νους να ψάξεις πραγματικά να δεις πόσο κοστίζει ένας, ούτε σου πάει το μυαλό να ψάξεις κάποιον να σου τον επισκευάσει. Ούτε κατά διάνοια να καταπιαστείς εσύ ο ίδιος με τον οδηγό, να προσπαθήσεις να τον φτιάξεις. 


Εκείνο το βράδυ το ίδιο λοιπόν στο δρόμο από το μετρό προς το σπίτι αναλογιζόμουν πως εισάγει κανείς μια υγιή συνήθεια στο καθημερινό του ρολόι. Πως ξεφεύγει από μια συνήθεια που τον καθιστά μεσήλικα ήδη από τα 20; από τα 18; Εφήυρα ένα σενάριο που θα μπορούσε να καμωθεί την απάντηση. Σκέφτηκα : "Θα πρέπει ίσως να σεβαστώ ένα τέτοιο χρονικό διάστημα προσπάθειας εισαγωγής ή κατάρριψής της εκάστοτε καλής ή κακής συνήθειας ως ότου παραγραφεί η προηγούμενη που ήταν στην θέση της." Για παράδειγμα αν είμαι 3 χρόνια καπνιστής, θα πρέπει να περάσω 3 χρόνια "καθαρός" για να καμωθώ πως τώρα ίσως να μην είμαι πλέον. Τώρα, μετά από όλον αυτόν τον καιρό, ίσως δεν με αγγίζει αν κάποιος δίπλα μου καπνίζει και εγώ "δεν μπορώ". Ίσως το "δεν μπορώ" στον χρόνο αυτό μεταμορφώνεται στο "δεν θέλω, ή δεν με αφορά καν". 
Έτσι και με τον χρόνο μπροστά στις οθόνες. Τον χρόνο της εικόνας και της δημοτικότητας. Της γνώμης των άλλων. Της σύγκρισης. Της υπέρμετρης πληροφορίας που απλώς επιτρέπω να με διασχίζει χωρίς με τίποτα να καταπιάνομαι. Χωρίς τίποτα να φιλτράρω και να βάζω στον σάκο των κρυμμένων μου θησαυρών. Παρά μόνο το άγχος, την σύγκριση, την ανεπάρκεια, το δράμα. 
Σκέφτομαι πόσα χρόνια "προϋπηρεσίας" στα "θρανία" τους. Κλείνω κοντά μια δεκαετία; Ξέρω πως δεν μπορώ να προσάψω τίποτα σε κανένα. Ήθελα να έκανα χορό, να μάθαινα για τον Ιρβινγκ Λανγκμουιρ, να ήξερα να σου πω πως μόνο τα D σάκχαρα συναντώνται στην φύση, να έπαιζα κιθάρα πιο συχνά και να καταπιανόμουν με καινούργια κομμάτια, να διάβαζα κι άλλα βιβλία του Μπουκάι και να ανακάλυπτα και άλλους σαν τον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη και να διάβαζα τον Άρη τον αρχηγό των Ατάκτων, να έπαιζα τένις πιο συχνά και να γνώριζα τους ανθρώπους, όπως ο Ζοφρέυ ή η Βανέσα. Αντ'αυτού μπορώ να σου πω για καμιά δεκαριά συναυλίες που θα παίξουν το καλοκαίρι και με ενδιαφέρουν αλλά τελικά δεν θα πάω. Για ένα ταξίδι στην Ιταλία, στην Σκωτία και την Λατινική Αμερική που λιγουρεύτηκα, αλλά κρίθηκαν απ' το βαρεμένο μου σαρκίο μακρινά.. και άλλα τέτοια γεροντίστικα. 

Ξέρεις, δεν ήξερα ποτέ να κάνω κατακόρυφο. Ούτε στο Δημοτικό. 

Να μωρέ...
Ήθελα να τολμούσα να κάνω κατακόρυφα.


 "Ο Δ. μου έλεγε, και κατά πως φαίνεται έχει δίκιο, ότι η παρατήρηση είναι καλή. Είναι προσόν!, η συνήθεια να παρατηρείς." Τουλάχιστον εξασκώ ακόμα την παρατήρηση.











Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

post-it



- Δεν γίνεται να αρέσουμε σε όλους, και δεν μας νοιάζει κιόλας. 

- δώσε χώρο σε όποιον αξίζει να είναι στη ζωή σου να προσπαθεί γι'αυτό. Μη χαρίζεσαι απτόητα. Μη σκορπίζεσαι. 



ΑΝ








passersby night





I blink in another boring day
I see all these people 
Don't know what to say
Things gonna change, I heard
By the time I'm gonna be dead

What a wonderful, wonderful world
What a wonderful, wonderful world

Now I've got no girl to talk
So I just have to walk

I can't feel myself anymore
I can't sleep till its dawn
I see all these people all around
They don't even make a sound

What a wonderful, wonderful world
What a wonderful, wonderful world

I wake up one morning
and I realise I'm gone
There is only one thing left to do
and that is to ride on

So I'm gonna ride on
I'm gonna ride on

in this wonderful, wonderful world.

What a wonderful, wonderful world



and I stay thankful for the passersby
smoothening my heart

oh those passersby...