Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

post-it



- Δεν γίνεται να αρέσουμε σε όλους, και δεν μας νοιάζει κιόλας. 

- δώσε χώρο σε όποιον αξίζει να είναι στη ζωή σου να προσπαθεί γι'αυτό. Μη χαρίζεσαι απτόητα. Μη σκορπίζεσαι. 



ΑΝ








passersby night





I blink in another boring day
I see all these people 
Don't know what to say
Things gonna change, I heard
By the time I'm gonna be dead

What a wonderful, wonderful world
What a wonderful, wonderful world

Now I've got no girl to talk
So I just have to walk

I can't feel myself anymore
I can't sleep till its dawn
I see all these people all around
They don't even make a sound

What a wonderful, wonderful world
What a wonderful, wonderful world

I wake up one morning
and I realise I'm gone
There is only one thing left to do
and that is to ride on

So I'm gonna ride on
I'm gonna ride on

in this wonderful, wonderful world.

What a wonderful, wonderful world



and I stay thankful for the passersby
smoothening my heart

oh those passersby...


Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

αν η επανάσταση δεν είναι εσωτερική, δεν είναι τίποτα




"Η ρυθμική αμεσότητα της καθομιλουμένης της πρώτης εκδοχής φέρνει στο νου τις αυτοσχεδιαστικές συγκοπές της τζαζ, ενώ τονίζει συγχρόνως τη δύναμη του καθημερινού. Αναζητώντας τις ρίζες του ανθρώπινου συνόρου όπου η τέχνη συναντά τη συνομιλία, ο Κέρουακ καταφέρνει να συγχρονίσει την εμπειρία με την αφήγηση. Η ανησυχία του Τζακ, για παράδειγμα, φανερώνεται από τις επαναλήψεις του, μια τεχνική που εμφανίζεται σ'όλο το κείμενο. Επιπλέον, ο Κέρουακ χρησιμοποιεί μόνο μια άνω τελεία κι έτσι οι προτάσεις δεν έχουν τον ίδιο βαθμό συντακτικής ιεραρχίας και αιτιότητας που υπάρχει στην τελική εκδοχή. Κάθε συναίσθημα είναι εξίσου σημαντικό με το προηγούμενο, κάτι που αντιστοιχεί με την αναζήτηση της "πλάκας" που υπάρχει στο μυθιστόρημα. Οι ανεπαίσθητες αλλαγές στη στίξη δεν αλλοιώνουν απλώς το ρυθμό της φράσης, αλλά αμβλύνουν και το νοηματικό αποτέλεσμα. 

Από το χειρόγραφο μέχρι την έκδοση του 1957, οι παύλες και τα αποσιωπητικά γίνονται συχνά κόμματα. Τα κόμματα γίνονται συχνά άνω τελείες και τελείες. Η ροή διακόπτεται. Το να ακολουθείς μια παύλα από το ένα σημείο στο επόμενο χωρίς να σταματήσεις για να φτιάξεις τη δομή της αναμενόμενης λογικής μιας πρότασης αναπαριστά καλύτερα την αίσθηση ότι βρίσκεσαι πραγματικά στο δρόμο με τον Νιλ, όπως και παράθεση περιγραφών χωρίς δευτερεύουσες προτάσεις. Το "χοροπηδούσα μόνο με το βαμβακερό παντελόνι μου στο παχύ χαλί" γίνεται στην τελική εκδοχή, "χοροπηδούσα στο παχύ χαλί, φορώντας μόνο το βαμβακερό παντελόνι μου". Στην τελική εκδοχή η υγιής ισότητα όλων των εμπειριών στο παρόν περικόπτεται. Διαβάζοντας το χειρόγραφο, καταλαβαίνουμε τι εννοεί ο Κέρουακ όταν στο δοκίμιό του "Belief & Technique in Modern Prose" περιλαμβάνει ως "ουσιώδες" χαρακτηριστικό της πεζογραφίας "Υποταγμένη στα πάντα, ανοιχτή, να ακούει". Την ίδια στιγμή, το χειρόγραφο είναι μια αργκό, ένας κώδικας για μυημένους, ένας τρόπος να αλλάξουμε τους κανόνες των κανονικών αγγλικών για να τους ασκήσουμε κριτική και να τους αναθεωρήσουμε, για να αμφισβητήσουμε τον τρόπο με τον οποίο η γλώσσα θεσπίζει την εξουσία. Και, το πιο σημαντικό, είναι μια προστασία απέναντι στην αφομοίωση. 

Ο Thelonious Monk είχε πει κάποτε για τη τζαζ : "Θα φτιάξουμε κάτι που δεν θα μπορούν να το κλέψουν γιατί δεν θα μπορούν να το παίξουν".

Σε μια εποχή ελέγχου της πληροφορίας, το ξαναπλάσιμο των βασικών εργαλείων της επικοινωνίας πέρα από τα όρια του κυρίαρχου είναι ανατρεπτική τέχνη. 
Ο Κέρουακ φαίνεται ότι προσπαθούσε να καταλάβει την Αμερική με έναν τρόπο που θα περιείχε μια κρυφή διαδικασία διόρθωσης, έναν τρόπο να γιατρευτούν οι απώλειες και οι αποτυχίες που είναι έμφυτες στην ίδια την δομή της γλώσσας μας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, μετά από ένα απόγευμα με μεγάλους της τζαζ, όπως ο Dizzy Gillespie και ο Miles Davis, κατάλαβε ότι μια "τέχνη που εκφράζει τον νου του μυαλού και όχι το νου της ζωής (την ιδέα της θνητής ζωής στη γη), είναι μια τέχνη νεκρή". Όπως και οι ευρωπαίοι πρωτοποριακοί καλλιτέχνες των προηγούμενων δεκαετιών, ο Κέρουακ ήθελε να εκμηδενίσει την απόσταση ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη. Προσπαθώντας να εξηγήσει τη σημασία του πανκ συγκροτήματος Sex Pistols, της δεκαετίας του 1970, ο Greil Marcus γράφει ότι ο δίσκος τους "έπρεπε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο κάθε συγκεκριμένος άντρας ή γυναίκα έκανε τις καθημερινές του μετακινήσεις". Έτσι ακριβώς, καθώς διάβαζα το χειρόγραφο σ'ένα κοντινό μου καφέ, έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει απ'το παράθυρο τους ανθρώπους να περνάνε και συνειδητοποίησα, μέσα στο ρεμβασμό μου, ότι το Στο Δρόμο πρέπει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο πίνει κανείς τον καφέ του. 


                                                                              (...)


Ο Κέρουακ σε κάνει ν'αγαπήσεις για να χάσεις τον εαυτό σου. Συντονίζεσαι με κάτι που βρίσκεται οριστικά έξω απ'τη γλώσσα -ένα αχνό βουητό επίγνωσης που μπορείς μόνο να το νιώσεις, μέχρι τον βαθύτερο πυρήνα της ύπαρξης. Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος να βιώσεις αυτό το έργο είναι μόνος μπροστά σ'ένα παράθυρο, νιώθοντας την ένταση ενός ποιήματος, ενός πίνακα, ενός τραγουδιού που είναι έτοιμο να ακουστεί, με το κεφάλι γερμένο ελαφρά προς τις αόρατες δυνάμεις που εγγυώνται πως, ότι κι αν γίνει, οι καλλιτέχνες θα συνεχίσουν, όπως λέει ο Κέρουακ, να "μεταφράζουν την παθιασμένη ένταση της ζωής". Σε τυλίγει η αίσθηση ότι σ'έχουν στοιχειώσει άνθρωποι και τόποι και συγκεκριμένες στιγμές που σε ωθούν, όπως τον Κέρουακ, στις "παρυφές της γλώσσας όπου ξεκινάει η φλυαρία του ασυνείδητου" ελπίζοντας ότι θα βρεις το μυστικό κουμπί του ΣΤΟΠ πριν το βρει αυτό που σου αποκαλύπτεται, ώστε να το κάνεις να συνεχίσει, ό,τι κι αν είναι. 






Penny Vlagopoulos
Ξαναγράφοντας την Αμερική
Το έθνος των "υπόγειων τεράτων" του Κέρουακ


Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=eojxssdyNVg



έχω ένα πανέμορφο δωμάτιο
ένα υπέροχο κρεβάτι με κάγκελα όπως το ονειρευόμουν στο πρώτο δικό μου σπίτι
και λαμπάκια από αυτά τα θερμά πολύχρωμα υφασμάτινα
και το πιο ονειρικό πάπλωμα της γης
και μαξιλάρια με πούπουλα,
και δυο πανέμορφα βάζα
και κεριά.
όχι απλά κεριά.
έχω ακόμα και ένα απίθανο κηροπήγιο-καρύδα. 
μια καρύδα που την έκανα κηροπήγιο. Την άνοιξα με τα ίδια μου τα χέρια έβγαλα το γάλα και έβαλα ένα κρεμ κερί μέσα. 

κανείς όμως δεν τα ξέρει όλα αυτά. 
κανείς σχεδόν δεν ξέρει, εκτός απ'τους ελάχιστους φίλους που μ'έχουν επισκεφθεί από χώρα μακρινή.

έχω μια υπέροχη κλίση στο σχέδιο,
και έχω και ένα χαμόγελο ζεστό, 
έχω έναν ενθουσιασμό ανυπέρβλητο με ένα ωραίο ποίημα,
μια ταινία και ένα βιβλίο που με συγκινούν,
έχω όρεξη για έρωτα,
έχω μια περιέργεια εκ φύσεως ως άνθρωπος
και όλο θέλω να ανακαλύπτω
και θέλω να παρατηρώ,
να συγκρίνω και έτσι να εξηγώ, παρόλο που ξέρω πόσο λάθος είναι.
έχω δικαίωμα να πλανώμαι.

κανείς όμως δεν τα ξέρει όλα αυτά.
κανείς σχεδόν δεν ξέρει, εκτός απ'τους ελάχιστους που μ'έχουν ψηλαφίσει ως το βάθος. 




κι είναι σαν να περιμένεις λίγο το ριζικό σου. Και αυτό είναι που δεν καταλαβαίνω.

σαν να περιμένεις πως ως δια μαγείας κάποιος θα αναρωτηθεί για σένα πως μπορεί 
να έχεις τόσα φανταστικά πράγματα να χαρίσεις 
και να αποκαλύψεις 
να διηγηθείς 
να μοιράσεις
να μοιραστείς

Πως και από που και ως που να περιμένεις να ανακαλυφθείς; 










Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

matches




Love poem

We have plenty of matches in our house.
We keep them on hand always.
Currently our favorite brand is Ohio Blue Tip,
though we used to prefer Diamond brand.
That was before we discovered Ohio Blue Tip matches.
They are excellently packaged,
sturdy little boxes with dark and light blue and white labels
with words lettered on the shape of a megaphone,
as if to say even louder to the world,
"Here is the most beautiful match in the world,
its one and a half inch soft pine stem capped
by a grainy dark purple head, so sober and furious
and stubbornly ready to burst into flame,
lighting, perhaps, the cigarette of the woman you love,
for the first time, and it was never really the same after that.
All this will we give you."
That is what you gave me,
I became the cigarette and you the match,
or I the match and you the cigarette,
blazing with kisses that smolder toward heaven.



- Ron Padgett












Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Bailey's





Μια μέρα, θα μένω στην οδό Αλεξάνδρου Σβώλου στην Θεσσαλονίκη. Σε ένα διαμέρισμα παλιό. Και δεν θα θέλω να με πάρω από κει για κανένα λόγο. Θα κάνω στ'αλήθεια και στην πράξη όλα αυτά τα σενάρια που φτιάχνω τώρα με το μυαλό μου και που θα ήθελα να κάνω και δεν κάνω. Θα πίνω τα Χριστούγεννα Grand Marnier και Bailey's και σαλάτες με ποτήρια κόκκινο κρασί για βραδινό με ταινία. Θα αγοράζω μεγάλους καμβάδες και χρώματα και πινέλα, θα τα στήνω και θα ζωγραφίζω στ'αλήθεια. Θα με πηγαίνω σινεμά χειμωνιάτικα. Θα διαβάζω βιβλία με χαμηλό φωτισμό και φωτάκια χριστουγεννιάτικου δέντρου. 
Ελπίζω να με ζεσταίνει και η παρουσία κάποιου στον χώρο. Όχι γιατί δεν θα μπορώ χωρίς... 
Απλά να.. γιατί έτσι θα είναι ακόμα πιο όμορφα όλα.





Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Καλά Χριστούγεννα



Όταν ρώτησαν την Audrey Hepburn να αποκαλύψει τα μυστικά της ομορφιάς της, η γοητευτική ηθοποιός έγραψε αυτό το ποίημα όπου και διαβάστηκε στην κηδεία της. 

"Για να έχετε χείλη ελκυστικά, προφέρετε λόγια καλοσύνης.
Για να έχετε μάτια ωραία, κοιτάζετε τι έχουν οι άνθρωποι το ωραίο πάνω τους.
Για να μένετε αδύνατος, μοιράζεστε το γεύμα σας μ'εκείνους που πεινάνε.
Για να έχετε όμορφα μαλλιά, αφήστε ένα παιδί να τα χαϊδεύει κάθε μέρα.
Για να έχετε καλή σιλουέτα, βαδίζετε ξέροντας πως δεν είστε ποτέ μόνοι, γιατί αυτοί που σας αγαπούν ή σας αγάπησαν σας συνοδεύουν

Οι άνθρωποι περισσότεροι από ότι τα αντικείμενα, έχουν ανάγκη από επιδιόρθωση, κανάκεμα, αναζωογόνηση, φροντίδα, ενδιαφέρον, σωτηρία : μην απορρίπτετε ποτέ κανέναν.

Σκεφθείτε : αν μια μέρα χρειαστείτε χείρα βοηθείας, θα βρείτε μια στην άκρη καθενός από τα δύο χέρια σας. 

Γερνώντας, συνειδητοποιείτε ότι έχετε δύο χέρια. Το ένα για να βοηθάτε τον εαυτό σας και το άλλο για να βοηθάτε όποιους έχουν ανάγκη. 

Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν είναι στα ρούχα που φοράει, στο πρόσωπο ή στο πως φτιάχνει τα μαλλιά της. Η ομορφιά μιας γυναίκας φαίνεται στα μάτια της γιατί αυτή είναι η ανοιχτή πόρτα της καρδιάς, η πηγή της αγάπης της. 

Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν είναι στο μακιγιάζ της αλλά στην αληθινή ομορφιά της ψυχής της. Είναι στην τρυφερότητα που δίνει, στην αγάπη, στο πάθος που εκφράζει."