ότι αισθάνεσαι να λες

γιατί περνάνε οι στιγμές

Σαν σε φωνάξει ο ουρανός

δεν θα υπάρχει γυρισμός

Ζήσε Με Φως! 

και ο Θεός ας ρίχνει και χαλάζι

μην φύγεις με μαράζι.

Αυτό το έτος ήταν το πιο καταθληπτικό από όλα τα προηγούμενα. Είναι μάλλον. Προς το παρόν τουλάχιστον.
Η μελαγχολία αυτή βαστάει γύρω στους 7 με 8 μήνες. 
Το καλοκαίρι, όταν διάλεγα σε κάποια φάση φωτογραφίες για να τις πάω για εκτύπωση, είχα στον νου μου να τις τυπώσω, να τις βάλω σε ένα όμορφο διάφανο πλαστικό κουτί και να είναι το οχυρό μου. Όπως και έκανα.
Το εφόδιο μου για τις δύσκολες στιγμές του χειμώνα που θα έρθει. 
Να μπορώ από κάπου να ρουφήξω μια ανάσα τις νύχτες που θα θέλω να κλάψω και δεν θα μπορώ. 
ενώ θα κλαίω μέσα μου.

Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα είναι αυτή η σκέψη τόσο προφητική. 
Δεν πίστεψα στ' αλήθεια ότι θα έρθει η στιγμή που θα έχω πραγματική ανάγκη αυτό το κουτί. 
Και πολλά περισσότερα βασικά.

Ίσως δεν μεγαλώνουμε όλοι τόσο γρήγορα. 
Δεν ωριμάζουμε τόσο γρήγορα; 
Δεν ξέρω.

πιο φλατ, πιο μουντό, πιο γκρι, πιο σιωπηλό δεν είχε συμβεί εδώ και καιρό.
και την σιωπή την φοβάμαι όταν είναι τόσο αθόρυβη. 

Σε παρακαλώ, κάνε να φτάσει στην άλλη μεριά του νήματος. Ασφαλής.

προβληματισμοί

   Νομίζω ότι όσο μεγαλώνουμε, σε κάθε άνθρωπο που αγαπάμε, εμπιστευόμαστε και χαρίζουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. Σε άλλους μεγαλύτερο, σε άλλους μικρότερο, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. 
   Κι όταν έρχεται η ώρα του αποχαιρετισμού, εκτός από τον άνθρωπο που αποχωριζόμαστε, αποχαιρετάμε κι ένα κομμάτι του εαυτού μας. 
κι έτσι γινόμαστε πιο ευάλωτοι, πιο αδύναμοι, πιο τρωτοί.

Το είδα γύρω μου. Το βλέπω. Το έχω ζήσει. 
Ακόμα κι αν εσύ μου είπες ότι κάνουμε ανταλλαγές κομματιών εν τέλει... Οπότε η αδυναμία, λες, δεν είναι φυσικό ακόλουθο της αρχικής υπόθεσης...

ή μήπως είναι;



πάντως σε ευχαριστώ πολύ για την προσπάθεια αντικαταθλιπτικό μου.

...κι άντε να την βρεις.

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. 

Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.

Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.

Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία,

πάντα στέγει,

πάντα πιστεύει,

πάντα ελπίζει,

πάντα υπομένει. 

Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται, είτε γλώσσαι παύσονται, είτε γνώσις καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος έλάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι' εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. 

Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη.

thelyrics.com

Είχα πάντα μια ανόητη προσδοκία.

Ήθελα αυτοί που αγαπώ να αγαπιούνται και μεταξύ τους.

και μετά καθόμουν.

ευχές φαρμάκι

οι χειρότερες ευχές από κάποιον που αγαπάς είναι 
"να είσαι πάντα καλά"

"να έχεις την ζωή σου όπως την θες εσύ"

ευχές φαρμάκι, θα τις αποκαλούσα

υπονοούν μια απουσία.

εδώ και καιρό...

κάθε γιορτή και κάθε γενέθλια καταφέρνουν να είναι χειρότερες από κάθε άλλη μέρα.

πανηγυρικά πάντα

τουλάχιστον έως τώρα καταλήγουν με οινόπνευμα