ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα παίξει

χρονοποιός ας είναι η λέξη

γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα
κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα.

 

προσευχές και δάκρυα για το τέλος

   Η μέρα των Χριστουγέννων είναι η μέρα του χρόνου που αποδεικνύεις στον εαυτό σου πως μπορείς να σπαταλήσεις και να αχρηστέψεις και τις 24 ώρες της ημέρας. (Ίσως και λίγες παραπάνω)
Όλη μέρα αναζητώ απεγνωσμένα εφαλτήριο για να γράψω και τελικά ήρθε χάρη στα Διάφανα Κρίνα. Το γράμμα των Χριστουγέννων πιο πολύ ποθώ να ολοκληρώσω. Κάθε χρόνο, κάθε Χριστούγεννα ένα γράμμα. Για μας.

 Στο τηλέφωνο πριν μια βδομάδα σου μίλαγα για ένα επικοινωνιακό κενό.

 Χθες ήξερα ότι θα πάω σε ένα μέρος που παρότι θα είμαι ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους, οικείες φυσιογνωμίες όλοι, θα αισθάνομαι τόση μα τόση μοναξιά. Σχεδόν παρείσακτη. Και όντως έτσι έγινε. Ξεκινώντας ανέβηκα στο φορτηγάκι (φορτηγάκι που μεταφέρει έπιπλα απ' ότι μου 'παν), στριμωγμένοι όπως ήμασταν, και κοιτούσα το θολό τζάμι. Το βλέμμα στραμμένο προς τον δρόμο που αφήναμε πίσω μας. Το φορτηγάκι άφηνε δηλαδή, γιατί δεν υπήρχε "μας" στην ουσία. Ακόμη κι αν τα ήξερα όλα αυτά -και επαληθεύτηκα- διάλεξα να πάω να συμμετάσχω κι εγώ στην μοιρασιά του "πνεύματος". Το ξέρω ότι αν έμενα στο σπίτι, οι τοίχοι θα με έτρωγαν και θα σκεφτόμουν την απουσία μου πιο πολύ απ' την μοναχική παρουσία μου.

Σήμερα για να με βοηθήσεις να καλύψω το κενό αυτό μου έκλεισες την σύνδεση, ενώ σου έκανα όσες γκριμάτσες δεν σου έχω κάνει σε έναν απ' τους χρόνους μας, για να σε παρακαλέσω να μην προτιμήσεις το bing bang theory από την χιλιοειδωμένη μάπα μου.


και εγώ δεν πιστεύω ούτε σε όνειρα, ούτε σε σημάδια, ούτε σε τίποτα
αλλά γαμώτο με τρώει το παράπονο που λείπεις εδώ και πολύ καιρό απ' τον νου μου όταν κοιμάμαι!



Κρυώνω. καληνύχτα.

δείγμα ανθρώπου

Είμαστε άραγε τόοοσο μαλάκες και κακοί και εγωιστές ώστε να διώχνουμε έναν άνθρωπο που μας ζητάει και έχει στ' αλήθεια ανάγκη την βοήθειά μας και την παρουσία μας;

Εκ μέρους μου,

ναι είμαστε.

για την παρτάρα μας.

Καλημέρα πραγματικότητα.

Να πονάς σιωπηλά
με την συνείδηση να καίγεται στην μέσα φωτιά
Να αντέχεις πολλά
είναι οι ωραίοι του Θεού όσους τρυπούν τα καρφιά



Δεν είναι όλα τα προβλήματα συζητήσιμα. Μερικά δεν γίνεται να είναι. Δεν πρέπει να είναι. Όσο περισσότερη σημασία τους αποδίδεις, τόσο ενδυναμώνονται. Σαν να ρίχνεις αλάτι στην πληγή.
Όχι. Δεν πρόκειται για άρνηση. -σε περίπτωση που σκέφτηκες κάτι τέτοιο-



Αναρωτιέμαι τελευταία...
πίστευα και πιστεύω έως και τώρα ότι μέσα σε όλα όσα εμφανίζονται στον δρόμο μας, κάθε πρόβλημα μικρό κι ασήμαντο ή πολύ μεγάλο, κάθε μεγάλη αλήθεια, ότι μαζί τους κουβαλούν πάντα και κάτι καλό. 
Το τελευταίο διάστημα μου είναι τόσο δύσκολο να εντοπίσω αυτό το μικρό καλό μέσα στην τόση σκατούρα που κλονίζεται η πίστη μου στην ιδέα αυτή.

   "Άγνωστε, φίλε, δικέ μου... εσύ, που μοιράζεσαι τώρα μαζί μου αυτό το σκοτάδι, μην ξεχάσεις, σαν βγεις έξω, να το κάνεις φως. Σκέψου... και θα δεις ότι θα μπορέσεις. Δε θ' ανταμώσουμε. Ψέμματα είναι πως στον κάτω κόσμο ξανανταμώνουν οι άνθρωποι. Κάτω κόσμος δεν υπάρχει. Υπάρχει πιο κάτω κόσμος από δω που κατεβάσανε τον επάνω κόσμο οι σκοτεινοί άνθρωποι; Έξω στην ζωή έχω μιαν αγαπημένη. Πόσα θα 'θελα να μάθαινε ότι δεν πρέπει να κάνει τίποτα, δεν πρέπει να θυσιάσει τίποτα, για να με σώσει. Γιατί εγώ πια σώθηκα. Έχω σωθεί απ' τη μέρα που μέτρησα την ζωή με τη θυσία της ζωής κι από κείνη τη μέρα είμαι ελεύθερος. Πρόλαβα τους δικαστές μου και τώρα γυρίζω με τη θανατική καταδίκη μου στην τσέπη και τίποτα δε με τρομάζει. Μια μόνο λύπη παίρνω μαζί μου, που δεν πρόφτασα να εκπληρώσω ένα παιδικό μου όνειρο, να γράψω ένα μικρό βιβλίο. Δεν πειράζει. Θα το γράψουν άλλοι. Αντίο φίλε. Χαιρετισμούς στον Ήλιο, αν τον ανταμώσεις. Σε φιλώ αδερφικά. ..."

Το κρασί των δειλών

Μενέλαος Λουντέμης

mon quotidien

   Όσο περνούν οι μέρες, η φετινή χρονιά ακούγεται όλο και πιο promissing και ενδιαφέρουσα. Ακολουθώ το σχέδιο "κάνεταπιοαγαπημένασουπράγματα".
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το τένις είναι το πιο όμορφο άθλημα που υπάρχει έως τώρα. Το πιο ευγενές και το πιο πωρωτικό ταυτόχρονα. Θα μπορούσα να παρομοιάσω την ρακέτα με όπλο και έναν αγώνα με μάχη. Δεν θα ξεχάσω μια προπόνηση την χρονιά που πέρασε. Χειμώνας, κάποιοι βαθμοί υπό το μηδέν, μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν ένιωθα τα άκρα μου. Κι όμως δεν μπορούσα να σταματήσω να παίζω. Και άρχισαν να πέφτουν νιφάδες, και το σώμα αντιτίθονταν και έβγαζε ατμούς και ανέβαζε θερμοκρασία. Ρακέτα, φιλέ, μπαλάκι, γήπεδο. Ρεβέρ. Αγαπώ.

   En plus, είχα να ασχοληθώ με τα γαλλικά κοντά στα 6-7 χρόνια. Θα είναι ψέμα να πω ότι δεν μου έλειψαν. Ένα απ' τα πιο πρωτόγνωρα πράγματα είναι να παρακολουθώ μαθήματα γλώσσας στο κέντρο της πόλης. Σε παλαιό κτήριο με ξύλινα ψηλά παράθυρα, παγκάκια στο σαλονάκι -όπως αυτά που βλέπουμε στα όμορφα πάρκα- αντί για καναπέ ή καθίσματα αναμονής, με κουζινάκι στο οποίο έχουν πρόσβαση όλοι και μπορείς να φτιάξεις μόνος σου τον καφέ σου, το τσάι σου, να κεραστείς το μπισκοτάκι σου και να τα έχεις όλα αυτά μαζί σου κατά την διάρκεια του μαθήματος. Ο κόσμος είναι πολύ ξένος και απόμακρος. Όταν πρωτοπήγα για μάθημα σκεφτόμουν ότι οι κοπέλες που κάνουν γαλλικά είναι σνομπ και χαζές (εκτός από την Ε. βέβαια).

   Δεν είμαι σίγουρη αν η χημεία εντάσσεται στα αγαπημένα αυτής της χρονιάς αλλά θα φανεί στο χειροκρότημα πιστεύω. Σε κάποιους μήνες λογικά. Είναι πολύ νωρίς για να εκτιμήσω.

   Τέλος, είναι εξίσου ή και αρκετά δυσκολότερο να βρίσκεσαι πίσω από την έδρα παρά μπροστά από αυτήν.

Α! Κι ένα ταξίδι. Το λιγότερο ένα ταξίδι. Επιτέλους ταξίδι.
παρόλα αυτά, δεν θα κρύψω ότι
Φοβάμαι την εφετινή άνοιξη. 
πολύ.


   Αύριο θα πάω σε μια φίλη να μου εμφανίσει κάποιες αγαπημένες φωτογραφίες. Αποφάσισα να είναι το όπλο μου για εκείνα τα βράδια. Για εκείνες τις άβολες, σιχαμερές ώρες που το μόνο που εύχεσαι είναι να σε πάρει ο ύπνος μια ώρα αρχύτερα να γλιτώσεις απ' τις άθλιες αυτές σκέψεις.

200 ευτυχισμένες αναμνήσεις, ελπίζω να είναι αρκετές.

optimisme