Όλα τα άλλα ηχούν μακρινά

Έχεις το χέρι σου μπλεγμένο σε μια τούφα απ' τα μαλλιά σου
και την πειράζεις ασταμάτητα ενώ μιλάς. Πάντα.
Την γυρνάς ακριβώς όπως εγώ παίζω με τις μπούκλες μου.
Τελικά ίσως και εσύ έχεις μπούκλες, κι ας μη σ' αρέσουν.
Σίγουρα όχι τόσο παιχνιδιάρικες και ζωηρές όπως οι δικές μου

και εγώ

Σε βλέπω να εθίζεσαι στην κίνηση αυτή, στο ανακάτεμα, στο στριφογύρισμα της τούφας που προσπαθείς να κάνεις μπούκλα και σε σταματάω.
Σου γραπώνω όλες τις τούφες, απαλά, χωρίς να καταλάβεις τίποτα
ή χωρίς να ασχοληθείς γιατί είσαι αφοσιωμένος
Το χέρι σου τώρα αναζητά απεγνωσμένα στο κενό μια μπούκλα για να παίξει
και το διασκεδάζω τόοοσο πολύ που δεν μπορείς να βρεις τίποτα γιατί όλα τα χω στη χούφτα μου.
Απολαμβάνω τόοοσο πολύ αυτό το μικρό χαριτωμένο "βασανιστήριο" της αγαπημένης σου συνήθειας

γελάω.

γελάω μόνη μου, πίσω απο την πλάτη σου.




!

Το πιο παράξενο πράγμα...

...που έχω αντικρίσει στο σπίτι μου είναι κάποιος να καπνίζει ενώ είναι μέσα σ' αυτό.

Τσούπ!

Σήμερα όπως και ΚΑΘΕ φορά που γράφω μάθημα μέχρι σήμερα -ω τι πρωτοτυπία!- έπρεπε να ξυπνήσω απο τα άγρια χαράματα εννοώντας ώρα 6:00, 6:30. Λόγω της φοβερής συγκοινωνίας αλλά και της "τύχης" που έχω να μένω σαρανταπέντε με πενήντα λεπτά μακριά απο την σχολή μου με λεωφορείο συνηθίζω να ξεκινάω 1 ώρα νωρίτερα για να φτάσω συνεπής.

Εδώ κάπου θα πρέπει να σε πληροφορήσω οτι το πρωινό ξύπνημα δεν ήταν ποτέ η αδυναμία μου. "Χαίρω πολύ" θα μου πεις.. "εσυ και άλλα τόσα εκατομμύρια φυσιολογικοί άνθρωποι.."
Αυτό όμως δεν σβήνει τον πόθο μου να αναφέρω ποσες δυνάμεις πρέπει να ασκήσω στον ευατό μου και πόσα τεχνάσματα να εφεύρω ώστε να τον πείσω να πάρει την αράδα του απο το ζεστό καινούργιο στρώμα μου και τα πουπουλένια μαξιλάρια μου με τις λουλουδένιες μαξιλαροθήκες που τόσο αγαπώ.


Σηκώνομαι τελικά
Τα καταφέρνω!

Ακολουθούν οι κλασσικές κινήσεις πρωινού. τουαλέτα, κουζίνα, ντουλάπα... και βγαίνω λοιπόν στο δρόμο βιαστική, μέσα στη Μαύρη Νύχτα!

Ναι είναι μπλε σκούρος ο ουρανός εκείνη την ώρα. Είναι νύχτα! Κανείς και τίποτα δεν κινείται. Ζήτημα να είδα ένα περαστικό και δυό αμάξια Νιώθω πως είμαι τυχερή που είμαι μια απ' τους λίγους εκλεκτούς που βλέπουν αυτό που βλέπω. Που ξεκινούν τη μέρα τους με αυτό το μπλε. Λες και ξέρω κάτι που οι άλλοι δεν ξέρουν. Λες και όλοι οι υπόλοιποι κοιμούνται και άφησαν σε μένα σήμερα αυτή την αποστολή. Να φυλάξω τον μαυρομπλέ ουρανό. Να παρακολουθήσω την αυγή, το χάραμα.



Μπαίνω στο λεωφορείο και σκέφτομαι απο τη μια πόσο εκνευριστικό είναι που σέρνω το κορμί μου να ξυπνάει αξημέρωτα, αχόρταγο απο ύπνο και το υποβάλλω σ' αυτή την βίαιη εναλλαγή θερμοκρασίας και συγχύζομαι και θέλω να βρίσω τον έξυπνο που τόσες εξεταστικές μας σέρνει κάθε φορά αυτή την άθλια ώρα

και απο την άλλη! έρχονται πάλι στο μυαλό μου οι σκέψεις που έκανα. Τα συναισθήματα που ένιωσα. Η περίεργη οπτική γωνία αυτών των στιγμών που ξεπετάχτηκε μέσα στο μυαλό μου χωρίς να με ρωτήσει, χωρίς να καταλάβω πως, με το που έκλεισα την εξώπορτα της πολυκατοικίας και αντίκρισα εκείνο το μαυρομπλέ.




Λες να είναι στο DNA μας να δημιουργούμε σε κάθε τι μια όμορφη πλευρά; να βρίσκουμε ένα όμορφο στοιχείο; έστω και στο πιο χάλια και ξενέρωτο σκηνικό;
τι ανώμαλα πλάσματα...
"Ξέρουμε τι θέλουμε" και δεν ξέρουμε τι θα χάσουμε με την πραγματοποίηση αυτού που "θέλουμε". Δεν το μαθαίνουμε παρά μόνο όταν κάτι "μας χαλάσει τα σχέδια".

Ακους εκει... Να ξεπετάγεται έτσι στο μυαλό μου η όμορφη οπτική γωνία;
:)

Χριστούγεννα είναι...

...το μικρό μας Χριστουγεννιάτικο δέντρο στολισμένο με πολύχρωμες μπάλες και στολίδια. Πράσινες, κόκκινες, φουξ, κίτρινες, μπλε, ασημί, ροζ, μοβ μπάλες, κόκκινα μπαρμπαδελάκια στολιδάκια, καμπανούλες, νιφάδες χιονιού κρεμασμένες στο δέντρο, ο μικρός Άγιος Βασίλης που μπαίνει πάντα σε σημείο που να φαίνεται και το αγαπημένο μου χριστουγεννιάτικο στολίδι στην καλύτερη θέση, ώστε να φαίνεται απο παντού, τα πολύχρωμα λαμπάκια. Η φάτνη κάτω απο το δέντρο...

...τα στολίδια στο τραπεζάκι του σαλονιού που παίρνουνε ρεσώ και είναι πανέμορφα αναμένα. Τα κόκκινα Χριστουγεννιάτικα λουλούδια που δεν ξέρω ποιο είναι το όνομα τους, τα κεριά που είναι διακοσμητικά και δεν τα έχουμε ανάψει ποτέ...

...ο μικρός μου αδερφός που κάθε χρόνο κρύβει τα στρατιωτάκια του μέσα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, ένα παιχνίδι εμπνευσμένο απο την λατρεμένη ταινία "Toy Story" και η ανυπομονισία του να στήσουμε το δέντρο για να παίξει με τα στρατιωτάκια του...

...το άπειρο φαί σ' όλη την διάρκεια των Γιορτών αλλά ακόμα περισσότερο τις μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς! Εκείνες τις μέρες το ενδιαφέρον διαρκεί μέχρι την ώρα του μεσημεριανού φαγητού και μετά απο αυτό σ' όλη τη διάρκεια της μέρας (και της νύχτας εδώ που τα λέμε) το μόνο που κάνεις είναι απλά να χωνεύεις...

...τα Χριστουγεννιάτικα γλυκά γιατί ως γνωστόν γίνεται ΧΑΜΟΣ! Μελομακάρονα, Κουραμπιέδες, Μπακλαβάς, Καταίφι, Σιροπιαστά, Σοκολατάκια, Ανώμαλα και Βασιλόπιτες φυσικά. Άπειρες Βασιλόπιτες...

...τα βράδια που καθόμαστε στο χοντρό χαλί με μαξιλάρια και αναμένα τα στολίδια που προανέφερα (στο τραπεζάκι) με την μαμά και διαβάζουμε Χριστουγεννιάτικα παραμύθια. Ο "Συμεών και η Άγια Νύχτα", "Κάθε Πρωτοχρονιά", "Ο Αληθινός Άγιος Βασίλης", "Η Άγια Νύχτα", "Καλά Χριστούγεννα" και άλλα των οποίων τον τίτλο δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή αλλά είναι must!...

...το γράμμα που γράφω κάθε χρόνο στον Άγιο Βασίλη και ζητάω πάντα να μου φέρει δώρο ένα μικρό κουτάβι (κατά προτίμηση χάσκι) και ποτέ δεν μου το φέρνει οπότε γράφω και μερικά ακόμα παρακάτων αν θέλω να ζητήσω κάτι άλλο...

...η ταινία κινουμένων σχεδίων με τον Εμπενίζερ Σκρούτζ που έχει ήρωες της Ντίσνευ και είναι τέλεια και είχαμε ρίξει πολύ κλάμα όταν είχε χαλάσει...

...τα κάλαντα που λέω κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς και Χριστουγέννων με την κατακόμβη είτε στον βόρειο ή νότιο τομέα και γυρνάω πάντα στο σπίτι εξουθενωμένη αφού είμαστε όλο το απόγευμα στους δρόμους και φυσικά πάντα με τις τσέπες γεμάτες γλυκά, σοκολατάκια, γλειφιτζούρια, καραμέλες μέχρι και ολόκληρα κουτάκια χυμούς κερασμένα απο τα σπίτια όπου έχουμε πει τα κάλαντα. Επίσης μετά απο τα κάλαντα είναι πολύ πιθανό να έχει κοπεί η φωνή μου, δυστυχώς...

...τα Χριστουγεννιάτικα χαρτζιλίκια είναι κάτι που επίσης συμβαίνει κάθε Χριστούγεννα και δεν με χαλάει καθόλου μπορώ να πω...

...οι οικογενειακές συζητήσεις οποιουδήποτε περιεχομένου που λαμβάνουν χώρα στο σαλόνι μας κάτω απο το αναμένο με λαμπάκια Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας πειράζοντας ο ένας τον άλλον που και που...

Δυσπρόσιτοι γλυκιοί μου Άνθρωποι

Είναι μερικοί άνθρωποι μέσα στη ζωή σου με τους οποίους έχεις αποκτήσει ένα άλφα επίπεδο οικειότητας και έχεις καταλήξει οτι τους θέλεις μέσα σ' αυτήν, γιατί αποτελούν ένα όμορφο, μεγάλο ή μικρό, κομμάτι της. Αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι οι οποίοι για τυπικούς, αδιευκρίνιστους πολλές φορές ή και κοινωνικά αναγκαστικούς λόγους (δημιουργώντας έναν δικό μου κακοφτιαγμένο όρο) ξεκινούν με την αφορμή ενος γεγονότος να απομακρύνονται απο κοντά σου και εσύ απο κοντά τους αντίστοιχα.

Μπορώ να φέρω στο μυαλό μου άπειρα προσωπικά παραδείγματα, για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά και κάτι μου λέει πως ο καθένας απο μας έχει πιάσει τον εαυτό του να αναπολεί τις στιγμές που έχει περάσει με τους δικούς του δυσπρόσιτους γλυκούς του ανθρώπους.

Εκεί που θέλω να καταλήξω και αυτό που με προκάλεσε να γράψω αυτό το κείμενο είναι το πόσο άδικο και χαζό μοιάζει αν το σκεφτείς να χάνεις τέτοια άτομα ολοκληρωτικά, απο τέτοιους σαχλούς λόγους. Υποτίθεται πάντα οτι είναι στο χέρι σου να φτιάξεις, βελτιώσεις, προσπαθήσεις περισσότερο για αυτό που πιστεύεις οτι δεν έπρεπε να είχε χαθεί, αλλά δεν είναι πάντα εφικτό. Νομίζω πως στις περισσότερες περιπτώσεις κάτι τέτοιο θα έμοιαζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Οποιος βρίσκει τα κότσια να το κάνει, να ανοίγει δηλαδή τα χαρτιά του, είναι μάγκας ή αφελής το δίχως άλλο.

Μου λέιπουν οι Δυσπρόσιτοι γλυκιοί μου άνθρωποι. Η Α., ο Γ., η Φ., και όλοι οι άλλοι...

tears' salt taste

Δεν Μπορώ Να Κοιμάμαι Στραβά Και Να Ξυπνάω Όμορφα.


sometimes I need your affection more than you know

sweet October

Είναι κάποια Σαββατοκύριακα που μένεις μέσα. Είτε απο επιλογή είτε καταλάθος είτε λόγω κακού προγραμματισμού, η αιτιολόγηση δεν έχει σημασία. Αν είσαι λοιπόν τυχερός αυτές τις ώρες ίσως καταφέρεις να βρεις μια φωτεινή πλευρά και να κάνεις δημιουργικές σκέψεις. Πάνε κάποιες μέρες που βρέθηκα σε μια τέτοια κατάσταση.

Αυτό που απασχόλησε ευχάριστα τον νου μου αφορούσε την τακτικότητα, την οργανωτικότητα, τον προγραμματισμό και την υπευθυνότητα. Λέξεις που εμένα προσωπικά μου προκαλούσαν αλλεργία, έβγαζα σπυριά στη σκέψη τους και μου δημιουργούσαν έναν κόμπο στο λαιμό. Όλα αυτά μέχρι εκείνη την στιγμή.

Δε θα 'ταν πολύ ωραίο να απολαμβάνω την τακτικότητα μου; (σκέφτηκα)

Πόσο τέλειο θα φάνταζε να ευχαριστιέμαι και να γουστάρω να κάνω πράγματα που θα με έβαζαν σε τάξη;
Ή να έβαζα τάξη εγώ στα πράγματα καλύτερα! Μόλις σκέφτηκα και εκείνη την τέλεια σκηνή της Μαίρη Πόπινς! A spoonful of sugar makes the medicine go down! Θα μπορούσα να περιποιούμαι περισσότερο τον εαυτό μου και να μου αρέσει αυτό. Να αγοράσω ένα concealer και σκουλαρίκια αξιοποιώντας επιτέλους τις τρύπες στα αυτιά. Να φτιάχνω χειροτεχνίες αντι να σπαταλάω κι άλλες χαμένες ώρες στο λαπτοπ, να μη σηκώνομαι χωρίς να στρώνω το κρεβάτι μου, να ξυπνάω λίγο πιο νωρίς και να γίνομαι μια ιδέα ομορφότερη πριν ξεκινήσω τη μέρα μου, ή απλά να φάω πρωινό που πότε δεν έτρωγα ως τώρα και είναι τόσο βασικό -έτσι λένε τουλαχιστον-.

Σκέψεις και θεωρίες όμως απο μόνες τους δεν θα είχαν καμιά αλλαγή στη ζωή μου. Είμαι ευτυχισμένη που αυτή τη φορά αποφάσισα να δράσω! :)
Πήρα την απόφαση του Οκτώβρη!
Αυτός θα είναι ο τακτικός και ευτυχισμένος μου Οκτώβρης λοιπόν

Και διανύωντας τον ήδη είμαι ικανοποιημένη απο τον εαυτό μου αν και έχω πολλά περιθώρια βελτίωσης. Ίσως ακολουθήσει ο τακτικότερος Νοέμβρης και να 'ναι καλύτερος απο τον Οκτώβρη. Μακάρι. Προς το παρόν το απολαμβάνω!

Και τώρα αν και 1:21 το βράδυ, εγώ η "κάθομαι_στο_πισι_και_αναλύω_τα_πάντα" (όπως με αποκαλεί η Φ.) θα κλείσω το μαραφέτι και θα συνεχίσω την χειροτεχνία που είχα αφήσει στη μέση κανοντάς με πιο περήφανη