το ποτήρι είναι μισογεμάτο!

Λοιπόν όταν με ρώταγαν μικρή ποια είναι η πιο αγαπημένη μου εποχή, πάντα κοντοστεκόμουνα πριν απαντήσω, τις περισσότερες φορές δε μπορούσα να διαλέξω μια μονάχα (εδώ θα μου πείτε πως πλέον δεν έχω πρόβλημα αφού δεν έχουμε ούτε εποχές, μα δεν με νοιάζει) και έτσι έλεγα δυο μαζί.

Τα τελευταία όμως χρόνια πιστεύω πως έχω κατασταλλάξει.
Το καλοκαίρι είναι! Ποια άλλη θα μπορούσε να το φτάσει;
όσο γοητευτικό κι αν είναι το κρύο του χειμώνα, όσο κι αν νοσταλγώ την εικόνα μου με το χοντρό μακρύ παλτό με το υπέροχο χρώμα ή τις αρβύλες που ελάχιστοι έχουν συμπαθήσει και εγώ λατρεύω, όσο κι αν η βροχή καμιά φορά εκτός απ' την πόλη νιώθεις να πλένει και την ψυχή σου, σαν να σε λυτρώνει ένα πράγμα...
τίποτα δεν είναι σαν το καλοκαίρι. τίποτα.

Όμως δεν ξεκίνησα να γράφω έχοντας στο νου μου να πω για το καλοκαίρι. Εξάλλου μια τέτοια κουβέντα θα μου έπιανε πολλές ώρες και αναρτήσεις προσπαθώντας να αποδώσω ολοκληρωμένα την ομορφιά του.
Μονάχα να, σκεφτόμουνα τον Αύγουστο και τα συναισθήματα που μου προκαλεί...

Τον Αύγουστο σκέφτομαι αυτό το απόγευμα. Τον μήνα που απ' τους τρεις δεν ήθελα να 'ρθει. (εκτός απο τις μέρες που έφερνε μαζί του, στην κατασκήνωση).
κι αυτό γιατί μετά δεν είχε άλλο. Ήταν ο μήνας που έφερνε το τέλος του καλοκαιριού που τόσο αγαπώ. Μου θύμιζε πως θα γυρίσω πάααλι στα "ίδια" του χειμώνα. Όχι πια φραπέ, μόνο γαλλικό.
Πέρα όμως απο αυτές τις σκέψεις, σήμερα πείσμωσα και είπα

"γιατί;;"

Γιατί θα πρέπει να μου θυμίζει αυτό; Γιατί να καταλήγει σ' αυτό το μονοπάτι πάλι ο συλλογισμός μου; Στο κάτω κάτω δεν είναι μόνο αυτή η όψη των πραγμάτων;
Δεν είναι απλά ο μήνας που φέρνει το τέλος του θέρους μα είναι και η κορύφωση του!
Ναι!

Ο Αύγουστος είναι απ' όλους ο πιο "καλοκαιρινός" ο πιο ζεστός! ο πιο ηλιόλουστος όλων!
ένας μήνας που φέρνει την έξαψη στην ψυχή και το δέρμα σου και γλυκαίνεσαι πιο πολύ απο κάθε άλλη φορά! Πιο πολύ καρπούζι! Μεγαλύτερη ανάγκη για βουτιά! Μακρύτερα τα μακροβούτια! Περισσότερος ιδρώτας που σου τη δίνει στα νεύρα μα εγώ το απολαμβάνω αυτό!

η ευτυχια κρυβεται σε δυο δωματια με ενα μεγαλο κηπο με γκαζον και τρεισ τεσσερισ αληθινουσ φιλουσ

Θέλω Μέσα Απ' Την Καρδιά Μου Να Γυρίσουμε Στα Bella Playa. Τα Αγριοπούλια Μου, Ο Σπαράγγης Μας Και Εγώ.

καρδιά μαρουλιού

Περίεργα πλάσματα είναι. Σκληρόκαρδα; Εεεε.. όχι και όλα.

Στη δική μου περίπτωση όμως... Η ανυπαρξία κίνησης, λόγου, νεύματος αγάπης είναι δεδομένη.
Βασικά όχι κίνησης. Πράξεις υπάρχουν να είμαστε ειλικρινείς και έντιμοι. Η απουσία όμως των άλλων δύο είναι δυστυχώς παραπάνω από αισθητή.

Θα ήθελα να είμαι σε μια γωνιά να το ζήσω, μια στιγμή που θα της λες σ' αγαπώ και θα το νιώθεις!
Ή έστω απλά που θα της λες σ' αγαπώ. Γιατί σίγουρα θα της λες... Δε μπορεί...
άσχετα αν ποτέ όσο ζω δε σε θυμάμαι να το χεις κάνει ποτέ

Έτσι, τρομακτικά απλά

Άνθρωποι έρχονται, Άνθρωποι φεύγουν... Άνθρωποι έρχονται, Άνθρωποι φεύγουν...

Όχι απ' τη ζωή. Δεν αναφέρομαι εγώ αυτή τη στιγμή σ' αυτό. Απ' τη ζωή ΜΑΣ. Απ' τη δική μου, τη δική σου, τη δική τους. Απ' τη μέρα μου, τη βδομάδα μου, τα γύρω μου όλα. Χάνονται. Για τον οποιονδήποτε λόγο αλλά χάνονται. Ξενερώνουν, ξενερώνεις... Δε με νοιάζει το γιατί!

Πώς γίνεται αυτο;!;!
Μα πώς;!;!!

Πείτε μου ΠΩΣ!!!


Παρέες ουυυ, στην τελική αυτό είναι το φυσιολογικό. Αλλά ΦΙΛΟΙ;!; ΑΓΑΠΕΣ αληθινές;! Σήμερα είναι, αύριο δεν είναι. Ή μήπως τελικά δεν ήταν ποτέ; Κι αν αφού έχεις μοιραστεί τόσα πολλά ακόμα δεν έχεις καταφέρει ν' αγαπήσεις τότε πότε θα το καταφέρεις;!

Και μ' αυτούς στην τελική; Περνάς την ώρα σου ευχάριστα, ονειρεύοντας κάτι το ιδανικό;! Αυτό;;;


Όσο και να το σκέφτομαι δεν μπορώ να το χωνέψω. Τελικά ίσως όλοι να είμαστε σε θέση να αντικατασταθούμε. Μπορεί να 'ναι ψυχρό αυτό και να μην αρέσει στον καθένα, σαφώς ούτε και σ' εμένα, αλλά το μικρό μου μυαλό εκεί οδηγείται.



Άνθρωποι έρχονται, Άνθρωποι φεύγουν...

Έτσι.





Τρομακτικά Απλά

~Betrayed~

Δεν σου έδωσε ποτέ το δικαίωμα. Ήταν πάντα εκεί όταν τον χρειάστηκες. Και συ τώρα είσαι αυτή που γίνεσαι θύμα προκατάληψης εις βάρος του. Λόγω φήμων... Ψέμματα! Όχι φήμων. Λόγω γεγονότων πραγματικών. Κι όμως γιατί νομίζεις πως σε αφορούν, όταν τα ακούς απο τρίτους; Ο προδομένος; Ο προδομένος δε σου έδειξε ποτέ καμία αδυναμία. Ανάμεσα σας καμία αδυναμία. Με τους άλλους έκανε λάθη πολλά. Πολλά και βαριά. Δεν τον θαυμάζεις γι' αυτό.

Τον καταδικάζεις;


Και οκ για εκείνα που έμαθες. Για 'κείνα που υποτίθεται οτι δεν ξέρεις τι κάνεις; Απομακρύνεσαι; Αποφεύγεις; Ξεκόβεις; Τι;! Τι είναι σωστό και τι είναι λάθος και για ποιον απ' ολους; Και πως καταλαβαίνεις πότε φέρεσαι εγωιστικά ή πραγματικά νοιάζεσαι για κείνον πρώτα; Προσπαθείς να προφυλαχτείς; Και ναι να του μιλήσεις στα ίσα του μπαγάσα. Αλλά όταν δε θες να προδώσεις και τους τρίτους; Τότε τι κάνεις; Θεε μου είναι τόσο μπερδεμένο. Το βλέπεις να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια σου και δεν σου αρέσει Καθόλου! Γιατί να συμβαίνει όλο αυτό; Για το καλό σου θα σου πουν.
Αυτό που είναι δεδομένο είναι πως όλα αυτα κάποια στιγμή θα βγουν στο φώς. Αργά ή γρήγορα έτσι γίνεται με όλα. Εκεί είναι που θα βυθιστείς στις τύψεις σου και ίσως η συγνώμη να μην είναι αρκετή. Εγώ πρώτη πιστεύω πως δεν θα 'ναι αρκετή. Ο προδομένος στη σκέψη σου θα 'χει σιχαμένο μορφασμό και μια δόση απαξίωσης στο βλέμμα. Και έσυ θα είσαι μια ακόμα κακιά μάγισσα.



Δεν νιώθω και πολλά. Δε ξέρω αν θα προτιμούσα ποτέ να μην είχα μάθει. Την άγνοια όμως δε τη συμπάθησα ποτέ, ειδικά για κείνους που 'χουν κομμάτι, όχι ψίχουλο, εδώ μέσα.




Θα 'θελα να μιλήσω ανοιχτά, μα δεν ξέρω αν τελικά θα το μπορέσω.

Pardonnez-moi

Δε με νοιάζει θα το κλέψω. Θα το κλέψω απο εκείνο το blog γιατί είναι τόσο αλήθεια. Και η αλήθεια είναι για να λέγεται. Και με εκφράζει τόσο. Τους τελευταίους μήνες με στοιχειώνει η σκέψη εκείνη.

"Ακόμα χειρότερο απο το να φέυγει κάποιος που αγαπάς, είναι να ξέρεις οτι θα φύγει"

πιο πολύ για κείνη στενοχωριέμαι, για κείνη και για τις ιστορίες που έχω τόσο καιρό να ακούσω και πια δε θυμάμαι...

Eternal sunshine

γέλιο! Γέλιο πολύ! Στριφογυρίζαμε στο κρεβάτι. Σε τσιμπούσα, προσπαθούσα... Αγωνιζόμουν βασικά να σε γαργαλίσω! (είναι πάντα μια πρόκληση για μένα να καταφέρω να σε γαργαλίσω! και πόσο τέλεια ένιωσα όταν βρήκα το σωστόοο σημείο! -μήνες πριν βέβαια.- Αυτό που πάντα πιάνει! Ένιωσα σα μικρό παιδάκι που κερδίζει σε χαζοδιαγωνισμό!! Ενθουσιασμός..)
ας μη παρεκλείνω όμως,
Γυρνούσαμε απο δω, απο κεί. Σε κοίταζα, σε παρατηρούσα βασικά. Ναι είσαι ιδιαίτερα όμορφος όταν σε κοιτάω απο πάνω. Ταυτόχρονα δε σταματούσα στιγμή να σκέφτομαι τρόπους να σε πειράξω. Να αντιδράσεις. και να γυρίσει το παιχνίδι... να με πειράξεις και εσύ.

Και έξαφνα το διεστραμμένο μυαλό μου δημιούργησε τις Σαλομαχίες!
ΧΑ! Πόσο βλακώδες μοιάζει! Και όσο βλακώδες μοιάζει, άλλο τόσο αηδιαστικό είναι.
Αηδιαστικό, σιχαμένο και τέλειο! Χμμμ, και μη νομίζεις οτι επειδή πήρες την μάχη, πήρες και τον πόλεμο... Μη το νομίσεις στιγμή!

Και πάντα θα θυμάμαι, ελπίζω και σύ το ίδιο, τη μέρα που σ' αυτό το πλανήτη, σ' αυτό τον κόσμο έλαβε χώρα η πρώτη σαλομαχία.



παύση


Ξέρεις είναι τόσο κλισέ αυτό το "Ζήσε την κάθε στιγμή!"
και δεν είναι ωραίο όταν μια αλήθεια γίνεται κλισέ. Πόσο μάλλον για μια ΤΌΣΟ όμορφη αλήθεια. Ξέρω οτι ήταν μοναδικό το απόγευμα εκείνο. Θα 'πρεπε να με πικραίνει αυτό;
Που δε θα το ξαναζήσω ΠΟΤΕ; ΠΟΤΕ το ίδιο;
Δεν νομίζω...
Δεν είμαστε καν σε θέση να καταλάβουμε τη σημασία του. Όχι όσο η αλήθεια του.
Τυχεροί πρέπει να νιώθουμε. Τυχεροί και μόνο.