Βαθιές Αναπνοές

Είμασταν στο λεωφορείο.
πάλι.

Μιλούσαμε μέσα απο αναμνήσεις για μέρες παλιές. Τότε που δεν σκεφτόμασταν μαζί, που δεν αισθανόμασταν μαζί, που δε γελούσαμε μαζί, που δε πληγωνόμασταν μαζί, που δεν ευτυχούσαμε μαζί
όπως τώρα.
...που η οπτική γωνία του ενός δεν σχετιζόταν με την οπτική γωνία του άλλου,
ίσως να μη βρίσκονταν καν στο ίδιο σύστημα

αλλά όχι, αν δεν βρίσκονταν στο ίδιο σύστημα δε θα εξελισόταν τίποτα μ' αυτό τον τρόπο.

εγώ πονούσα τότε κάθε φορά που αδιαφορούσες
ή που έστρεφες την προσοχή σου αλλού
και πόσο ποθούσα να είναι αυτή η άτιμη στραμμένη στις αδέσποτες μπούκλες,
στα κακοβγαλμένα φρύδια και το "εξωγήινο" βλέμμα όπως τώρα λες

δε φαντάζεσαι


λοιπόν ένας τέτοιος κόμπος στο λαιμό ξύπνησε πάλι μέσα μου σ' εκείνη τη στιγμή που η εικόνα ζωντάνεψε στο μυαλό μου.
και να το δάκρυ γεννήθηκε και ετοιμαζόταν για το σύντομο ταξίδι του...

κι εκεί που ήταν βέβαιο τι θα επακολουθήσει
μια μέσα μου δύναμη είπε ΟΧΙ, αυτό ειναι παλιό, σκονισμένο, ξεχασμένο
δε θα επιδρά πια έτσι πάνω μου
λίγο απο πείσμα, λίγο απο αντίδραση, λίγο απο ευτυχία για όσα ζω τώρα
ήρθε μια βαθιά ανάσα

ειιισσσπππνννοοοήηηηηη!!!

εκπνοοοοήηηηη.....


και πνίγηκε μέσα της το δάκρυ!





Βαθιές Αναπνοές:

τις βλέπω σαν τα bonus στα ηλεκτρονικά παιχνίδια


[πόσα μπορούν να κάνουν οι άτιμες...]

ή καλύτερα μου μοιάζουν σαν την θάλασσα! Με την ορμητική τους διάθεση κι εκείνο το πλάαααφ το απολαυστικό σκάνε στην ακτή παίρνοντας μαζί τους κάθε πίκρα, κάθε κακή σκέψη, κάθε πιθανό δάκρυ
και απαλύνουν την άμμο και καθαρίζουν τη στεριά και ηρεμούν το τοπίο


Αχ η θάλασσα, αχ το κύμα, αχ το δικό μας το ποίημα

~ Yann Tiersen ~

24/10 Μια Ηλίθια Μέρα

Λοιπόν έχουμε και λέμε

Αγριοπούλι: απογοήτευση εμπνευσμένη απ' την απουσία μου, "απόσταση", βόλεμα... κακό βόλεμα. Αγανάκτηση. Κούραση. Δικαιολογημένα όλα. Ξενέρωμα ως εκεί που δεν πάει...
Σανίδα σωτηρίας; Η αυτογνωσία. Πιστεύω υπάρχει σε καλό βαθμό.
(εσωτερική απορία της στιγμής: λες να χω ταλέντο να διώχνω τους σημαντικούς απ' τη ζωή μου;)


Πρίγκιπας: σκέψεις, προβληματισμοί, γέννεση αποριών, υποθέσεις σεναρίων. Αν δηλαδή βρεθεί κάποια στιγμή που θα είναι λιώμα η Σιχαμένη Αγάπη και σπάει ο διάολος το ποδάρι και είναι και κείνη εκεί δε θα κάνεις κάτι; Ήταν μια μικρή τέτοια δόση χθες... Με στενοχώρεσε
Καταλαβαίνω, αλλά με στενοχώρεσε
νομίζω και αυτό δικαιολογημένο

I don't wanna miss a thing!

I don't wanna close my eyes
I don't wanna fall asleep
cause I' ll miss you babe
and I don't wanna miss a thing!

I don't wanna miss one smile
I don't wanna miss one kiss
I just wanna be with you right here just like this
I just wanna hold you close
I feel your heart so close to mine
and stay in this moment for all the rest of time

Purple Rain

...και η Σιχαμένη Αγάπη φοιτήτρια όπως είπαμε. Όλα αυτά τα μεγαλίστικα μου φαίνονται τόσο αστεία στη δική μου ζωή.
κάθε φορά που ακούω τον εαυτό μου να λέει "αύριο έχω σχολή... εργαστήρια..." ή "ααα δε μπορώ να ξενυχτήσω απόψε. Αύριο δουλεύω..." μου 'ρχεται να γελάσω!

πρωί πάστωμα στα λεωφορεία κλασσικά, μαθήματα... ακαταλαβίστικα και άλλα που κατάλαβα στις παραδόσεις.

και μετά φαγητό στη λέσχη! Της οποίας το μέλλον μετά τα Χριστούγεννα ειναι μάλλον καθορισμένο απο κάποιο κέιτερινγκ. Πως κατάφεραν πάλι να τα σκατώσουν;!
Είναι τέλεια στη λέσχη! Σήμερα φάγαμε φακή και αγγουράκι όπως πάντα. Επιδόρπιο ενα καταπράσινο ξινόμηλο!
...ακριβώς όπως την προηγούμενη φορα.


ο καιρός εχει αλλάξει ριζικά
μπαίνουμε στο χειμώνα. Κρύο, διπλές κάλτσες, στρώσεις με μπλούζες για να μη σε αγγίζει η πτώση της θερμοκρασίας, φουλάρια και λοιπά...



Ο μεσημεριανός ύπνος στην αγκαλιά του Πρίγκιπα ήταν ό,τι πρέπει!
Το σουφλέ σοκολάτας επίσης ήταν μοναδικό! Το χουζούρεμα ακόμα πιο τέλειο!
<3


...και πάνω στο δρόμο της επιστροφής, μόλις ανέβηκα στο λεωφορείο ΒΡΟΧΗ!!!
γλυκιά βροχη!
υγρασία
σταγόνες που κάναν αγώνα δρόμου απο το σύννεφο και τον ουρανό στην γκρίζα άσφαλτο, στις ψυχρές μεταλλικές επιφάνειες των αυτοκινήτων ή στα δέντρα και στο χώμα όπου χώνονταν ως εκεί που τις έπαιρνε
Τα τζάμια άρχισαν να θολώνουν ώσπου δεν έβλεπα έξω απο το παράθυρο.
Δεν μου αρέσει όταν δεν βλέπω έξω απο το παράθυρο στις διαδρομές των λεωφορείων.

Σκούπισα λοιπόν τις δροσοσταλίδες σ' ένα συγκεκριμένο κομμάτι του τζαμιού και κοιτούσα απο το θολό ακόμα αυτό κομμάτι.
θυμήθηκα μια στιγμή πριν απο ένα χρόνο περίπου που είχα βρεθεί στην ίδια θέση, ίσως και στο ίδιο ακριβώς λεωφορείο, στο ίδιο παράθυρο, εκεί που τότε χαμογέλασα απλά και μόνο ακούγοντας το Purple Rain απο Prince, βυθισμένη στις σκέψεις μου και τη μελωδία χαζεύοντας τη βροχή να λούζει την πόλη.

*[ η μελωδία γέμιζε τον μέσα της κόσμο.. καθώς γυρνούσε αναζητούσε τις ευτυχισμένες σκέψεις... Οι νότες καθοδηγούσανε θαρρείς το νου της κι ο δρόμος συνοδός πώς να μην τον προσέξεις;
...κι όπως το βλέμμα καρφωνόταν στο θολό το τζάμι, την κάλεσε να εκφράσει πάνω το χαμόγελό της... καθώς το ανέδειξε της μαγικής στιγμής το ορμητικό ποτάμι, απλώνοντας το δάχτυλο σαν αποτύπωμα άφησε τον στοχασμό της ]*

Look at me! There were More to see! MORE to be proud of!!!

why, tell me why
you don't call me anymore
don't you want me anymore

black, it's all black
it's the colour of my heart
it's the colour of my eyes

But I'M HERE, YES I' M HERE!!!
everybody seems to mean so much
everybody seems to think I'm fine

late, it's too late
I am punishing myself
by admitting it's too late

Laugh, you may laugh
you may laugh at me for days
you may Spit Me if you want!!

cause I'M HERE! YES I'M HERE
everybody seems to mean so much
everybody seems to think I'm fine

LooK at Me!! There were MORE to see
THERE WERE MORE TO BE PROUD OF!!!








afierwmeno se sena...
pou toso sklhra mou milas,
pou de se noiazei pia,
pou toso e3eutelizeis auta pou niw8w...
k omws s agapaw,
k omws 8a dina tosa polla gia na xa thn eukairia na se 3anakerdisw...



...glukia mou Frosoula

Σαν κάποιος, κάτι να μου χρωστάει...

Μόλις πανικοβλήθηκα

...είναι φορές που αργούμε να συνειδητοποιήσουμε κάποιες καταστάσεις
Εμένα προσωπικά μου συμβαίνει πολύ συχνά.

Σε λίγες μέρες το Αγριοπούλι μου θα είναι χιλιόμετρα μακριά!! Σε μια όμορφη πόλη αλλά μόνο του. Δε μπορώ να το πιστέψω. Εγώ τώρα με ποιον θα αγοράζω πάστα μήλου και δαμάσκηνου από τα ξηροκαρπάδικα; Με ποιον θα διασχίζω αυτοκινητόδρομους μέρα μεσημέρι με τον ήλιο ντάαν πάνω απο τα κεφάλια μας να βαράει αλύπητα. Με ποιον θα μοιράζομαι την γκαντεμιά και την ατυχία μου; Ποιος θα με ανεβάζει σε λάθος λεωφορεία; Ποιος θα κοιτάει βυσσινί αυτοκίνητα και θα μου λέει "Α! Ωραίο χρώμα για κραγιόν!". Σε ποιον θα εμπιστεύομαι κάθε μου σκέψη; κάθε μου προβληματισμό; κάθε μου συναίσθημα; Με ποιες μπούκλες θα επικοινωνώ τώρα;
θα μου λείπεις Αγριοπούλι μου...

όσο οι μέρες αυτές θα περνάνε θα ονειρεύομαι να γυρίσεις εδώ.
Ξέρω πως και οι δυο θα γνωρίσουμε καινούργιους ανθρώπους, θα κάνουμε παρέες, ίσως και φίλους
αλλά να σου πω κάτι;
...
Εγώ ΧΙΕΣΤΗΚΑ τώρα! Δε με νοιάζει. Ξέρω πως κανείς και καμία δε θα είναι σαν εσένα. Κατέκτησες ξεχωριστή θέση εδώ μέσα, στην καρδιά μου, και δε πρόκειται κανείς να σου την πάρει! Κανείς!!!

η οικειότητα και η εμπιστοσύνη που μου ενέπνευσες είναι μαγεία**!!



Σ' ΑΓΑΠΑΩ!
Ακούς Αγριοπούλι;
Σ' ΑΓΑΠΑΩ!!!






Μη νομίζεις πως έχω ξεχάσει οτι μου χρωστάς να μου παίξεις πιάνο.
Θα περιμένω να πάρεις τη μεταγραφή και να έρθεις να εκπληρώσεις την υπόσχεσή σου.
λίγη υπομονή μόνο και...

ΤΟ ΧΑΟΣ

Έως πρόσφατα ξίνιζα τα μούτρα μου βαριεστημένα κάθε φορά που άκουγα κάποιον να "κλαίγεται" μ' εκείνη την κλισέ έκφραση τύπου: "το αιώνιο άλυτο πρόβλημα που μας απασχολεί είναι οι ανθρώπινες σχέσεις."
Δεν ξέρω γιατί αλλά θεωρούσα πως υπάρχουν αν όχι πιο σοβαρά, σίγουρα και άλλα θέματα στη ζωή πέραν των σχέσεων των ανθρώπων

και μετά ξύπνησα μια μέρα και έζησα τη παροιμία: Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες.


...ήμουν με τον Πρίγκιπα και την Α. προηγουμένως αλλά ήθελα πολύ να δω το Αγριοπούλι μου που αποφάσισα να γυρίσω νωρίς από κέντρο για να περάσω απ' το σπίτι της να την δω λίγο.

Φτάνω λοιπόν και προς έκπληξη μου δεν ήταν μόνη της σπίτι αλλα βρήκα και την Τ. και την Φ. Ευχάριστη έκπληξη θα έλεγα... (Μου αρέσουν αυτές οι μαζώξεις φίλων κι ίσως να μην ειχα την ίδια σχέση που έχω με το Αγριοπούλι μου με τις Τ. και Φ. αλλα τι σημασία έχει;)

Μιλούσαμε για ώρες πάνω στη μουσική, τη μουσική που αγαπάμε κυρίως, τα παράπονά μας απο διάφορους καλλιτέχνες αλλά και το θαυμασμό μας απέναντι σε κάποιους άλλους. Ήταν ωραία, πολύ ωραία!
Η ώρα βέβαια ήταν περασμένη και όπως κάθε βράδυ έπεφταν τηλεφωνήματα απ' τους γονείς.
Η Φ. ήταν η πρώτη που αποχώρησε. Δε θυμάμαι ακριβώς την ώρα αλλα πρεπει να ταν 12:00.

Μείναμε εγώ το Αγριοπούλι και η Τ. Άρχισα να τους λέω για σένα και τον τρόπο που αγνοείς την παρουσία μου, το πώς πονάω και πώς μου λείπεις και ζήτησα τη βοήθεια τους στο Τι Να Κάνω;! Τι πρέπει να κάνω;
...το ένα έφερε το άλλο και απο κεί περάσαμε σε σκέψεις και αισθήματα. Λέξεις και μυστικές σκέψεις που είχαμε κλειδώσει καλά και οι τρεις στο πάτο του μυαλού μας και δεν είχαμε το θάρρος να εκφράσουμε. Και ακόμα δε μπορώ να χωνέψω πόσο δύσκολο είναι να πεις κάποια πράγματα.
"Κι όμως συμβαίνει..." με διαβεβαίωσε το Αγριοπούλι.
Οι στιγμές εκέινες ήταν απο άλλο πλανήτη! Έβλεπα να γυμνωνόμαστε, η μια μετά την άλλη συναισθηματικά, χωρίς παρεξηγήσεις, χωρίς τίποτα...
απλώς βγάζαμε τις αλήθειες μας και επέτρεπε η μια στην άλλη να τις επεξεργαστεί, να τις γνωρίσει.
Συγνώμες ειπώθηκαν αλλά και εννοήθηκαν εκείνο το βράδυ
και η ώρα περνούσε χωρίς να το καταλαβαίνουμε.


...

Παραγγείλαμε πίτσα. Δε πεινούσα αλλά έφαγα μισή τουλάχιστον.
...η βραδιά εκείνη ήταν σαν έργο που περιμέναμε την κάθαρση
ή μήπως όλη αυτή η ώρα που ξεδιπλώναμε τους συλλογισμούς μας και τα συναισθήματα μας πάνω σε γεγονότα και στιγμές αποτελούσε κάθαρση απο μόνη της;



Είχε πάει 2:00 όταν αποφασίσαμε να αποχωρίσουμε εγώ και η Τ.

"...πόσο ΧΑΟΣ μπορεί να 'ναι οι ανθρώπινες σχέσεις τελικά;;", τη ρώτησα
Συναναστρέφομαι με το Χάος!!
να πανικοβληθώ;

ένιωθα το κεφάλι μου πως πήγαινε να σπάσει!
και εκέινο το προαίσθημα οτι θα ανεβάσω πυρετό...
χρειαζόμουν ύπνο απεγνωσμένα

καληνύχτησα και την Τ. και έφτασα σπίτι επιτέλους. Ξάπλωσα στον καναπέ του σαλονιού και προσπαθούσα επί 2 ώρες να κοιμηθώ και τελικά στις 4 θυμάμαι πως τα κατάφερα.