η ατέλειωτη ανάρτηση

ξες απο που ξεκινάει; 

• από την μουσική που δεν μπορώ να βάλω στο τέρμα τις ώρες μη κοινής ησυχίας για να χορέψω ξέφρενα, τη διαβολεμένη μουσική μου, τους prodigy, τον Αγγελάκα, τους Onyx, Madlib, Jaylib... 
• από τα τακούνια που δεν μπορώ να φορέσω για την πλάκα μου στο δωμάτιό μου και να περπατήσω μήπως και σπάσω την καλοκαιρινή ραστώνη χωρίς να έχω ένα ζευγάρι μάτια να με κοιτούν περίεργα και διακριτικά...
• από το μπλουζάκι που θα φορέσω τυχαία ανάποδα και θα "ενοχλεί" σαν τα κάδρα που δεν είναι ακριβώς ευθυγραμμισμένα και "ενοχλούν" μερικούς. 
• από την πόρτα που δεν μπορώ να κρατήσω κλειστή, λες και αν την κράταγα θα ταν αρκετή να μου εξασφαλίσει λίγο χώρο για τον κόσμο μου... 

από αυτό το ζευγάρι μάτια που πάντα θα θέλει να σε παρατηρεί και πάντα θα σε παρατηρεί, θα σε κρίνει, θα σε βοηθάει και θα σε νοιάζεται  
εγκλωβιστικά θα σε αγαπάει

κι έτσι απ'την σωστή και καθωσπρέπει ανατροφή σου, έχοντας μάθει παρά να υπακούς και να γνέφεις καταφατικά 
να μην σε έχει σώσει ούτε το σενάριο της εφηβικής επανάστασης.

και να δείχνεις ένας υστερικός ενήλικας
με βαρύ ιστορικό. 


και το πρόβλημα είναι πως αυτό το ζευγάρι μάτια κάποτε ίσως συνειδητοποιεί τον κλοιό που έχει δημιουργήσει, μα έχουν γεράσει και όπως διάβασα προχθές

"Δεν μπορείς να μάθεις καινούργια κόλπα σ'ένα γέρικο σκυλί."


σπίτι είναι εκεί όπου αισθάνεσαι περισσότερο εξοικειωμένος και εναρμονισμένος με το εγώ σου
σκέφτομαι τελευταία
έτσι ώστε να μπορείς να χαρίζεις ό,τι καλύτερο έχει το μέσα σου, στους άλλους.
με το ένα πόδι εδώ και το άλλο εκεί.
συνειδητοποιώ πλέον την απορία στο μυαλό της Κ. που δεν μπορεί να καταλάβει γιατί αυτή η ζωή παραμένει διχασμένη ανάμεσα σε δύο κόσμους, όταν η επιστήμη και η λογική υποδεικνύει μια οδό.

είναι αυτή που φοβάσαι να διαβείς κατ'αποκλειστικότητα 
γιατί δεν έμαθες ποτέ να στέκεσαι και να προχωράς στα δικά σου πόδια!

μόνο πικρός καφές

κι ύστερα από σαράντα επαναλήψεις αυτού, 






τι αρχίδια θέλει να βλέπεις κάποιον άλλον να ζει αυτό με το οποίο τόσο πολύ ταξίδεψες, 
που τόσο πολύ φαντασιώθηκες και λαχτάρισες χωρίς να πεις αυτό το ρημάδι το "γιατί";


"γιατί όχι εγώ;"

σκληρά προσωπικό

κάποιοι άνθρωποι έχουν το χάρισμα να δημιουργούν, να γεννούν το φως, την ελπίδα στον άλλον μαγικά...

ένας τύπος μου αποκάλυψε μια μέρα πόσο επικίνδυνες μπορεί να είναι οι φωτογραφίες. Πόσο φυλακίζουν τον εαυτό σου. Είχε πολύ δίκιο. Πρέπει να υπάρχει ροή στο εγώ μας, πρέπει να υπάρχει κίνηση...
αλλιώς σκουριάζουμε και αιχμαλωτιζόμαστε σε πράγματα που ζήσαμε και άλλα που ονειρευόμαστε για το μέλλον κι ίσως δεν έρθουν ποτέ.

Να το θυμάμαι αυτό.

και να θυμάμαι να σκέφτομαι απλά, να μην ζορίζω τίποτα
sinon c'est pas la peine

να γράφω και να διαβάζω συχνότερα
και να σκέφτομαι κάθε φορά που σπαταλάω τον χρόνο μου μπροστά σε μια οθόνη,
πως οι γύρω μου αυτόν τον χρόνο
τον κάνουνε αγάπη
και γράψιμο
και σκίτσα
και δημιουργία
και κόπωση
και να με παρακινώ,
να μην με δικάζω
και να συνθέτω κείμενα
και να εμπλουτίζω τα γαλλικά μου
και να μαθαίνω κι άλλες γλώσσες
και να χορεύω

και να θέλω να με βελτιώνω για μένα
και για 'κείνους που αγαπώ
κι όχι για την εικόνα μου
όχι για να αρέσω και να ικανοποιώ τον εγωισμό μου*

πόσο ξύδι δρόμος;

“That’s the problem with drinking, I thought, as I poured myself a drink. If something bad happens you drink in an attempt to forget; if something good happens you drink in order to celebrate;

and if nothing happens you drink to make something happen.”

Women

Charles Bukowski

Χθες το ξημερώσαμε στο γνωστό μαγαζί.
Ήταν κλασσική διάθεση "να βγω; να μην βγω;"
..και καταλήγεις μουσκίδι στον ιδρώτα απ'το χορό. 

Το γνωστό μαγαζί είναι το μαγαζί που ξημερώναμε στα 20, στα 21, στα 22, άντε ίσως και στα 23 μας. Ήταν περίεργα. Είναι λες και το μαγαζί έμεινε εκεί χρονικά, μα στα μάτια σου τίποτα δεν φάνταζε το ίδιο. 
κι ύστερα αναρωτιόμουν, στην ηλικία μας ποιο να 'ναι το μαγαζί το καθώς πρέπει, το σωστό, το τσίλικο για τις ώρες αυτές; 

Υπάρχει; 

Μήπως απλά από ένα χρονικό σημείο και μετά όλοι συνεννοήθηκαν πως αυτή η διασκέδαση, αυτού του τύπου η έξοδος είναι για νεαρότερους και για τους γηραιότερους που ποτέ δεν θέλησαν να περάσουν στην επόμενη πίστα της ζωής; 

ο Ε. γύρισε μαστουρωμένος απ'τον τόπο του να επισκεφθεί το όμορφο ολοζώντανο κορίτσι του. Δεν ξέρω ποια μάγια πέσανε απάνω του, μα απ'την πιο δραστήρια μορφή του (μερικούς μήνες νωρίτερα), τον Μάρτιο που αποχωριστήκαμε, 
τον βρήκα πιο αργό και πιο δυσκίνητο από χελώνα. 

κι είπα μέσα μου : "κοίτα σε πόσες εκδοχές μπορεί κανείς να βρει τον εαυτό του;!"

και που λες μας εξηγούσε πως οι Έλληνες είναι superficiels. Και στράβωσα πρώτα την μουτσούνα μου αντανακλαστικά με ένα "τι λέει ρε ο άνθρωπος;;" μέσα μου. Ύστερα όμως βρέθηκα σε ένα beach bar την επομένη, και ένα bar σκέτο το ίδιο βράδυ, κι είδα τον τρόπο που κινούμαστε ανάμεσα στο πλήθος, την παρεξηγημένη "καλοπέραση", την ματαιοδοξία, την δηθενιά του έβδομου ποτού και του παραγυμνασμένου τετρακεφάλου της παραλίας και λέω ίσως αυτό. 
Ίσως αυτό εννοεί...


~
κι οι συγκυρίες ταίριαξαν έτσι ώστε να επαναπροσδιορίσω τις συνθήκες με τα αποτελέσματά μου πάνω σε μένα. Γιατί ΕΜΕΙΣ δημιουργούμε τις συνθήκες της ζωής μας ως ένα βαθμό. Και το πρότζεκτ το καλοκαίρι αυτό τιτλοδοτείται : real life

αγόρασα ένα κινητό με κλικ κλακ. από αυτά τα φθηνά που κανονικά η μπαταρία τους κρατάει μια βδομάδα, μα η δική μου η κακοφορτισμένη μάλλον θα κρατάει μια μέρα δύο το πολύ. Ναι καλέ έχει και κουμπιά. 2 χρόνια πριν σκέφτηκα να αγοράσω ένα τέτοιο κινητό. Για να ηρεμήσω κι από κείνη την αρρωστημένη καψούρα.
μα τότε κάποιος μου 'χε πει πως "δεν είναι λύση αυτή, είναι βλακεία." 
και ήταν δεν ήταν βλακεία εγώ το άκουσα το σχόλιο αυτό, όπως άκουγα τότε ό,τι λέγανε οι άλλοι. 
όπως επισκιαζόταν η γνώμη μου πάντα από μια άλλη -κυρίως από αυτούς που εκτιμούσα-

είμαι σε προσαρμοστικό στάδιο. 
πιο πολύ το χαίρομαι για τις διακοπές μας. τις διακοπές μου βασικά, ας μη χαρώ υπερβολικά προς το παρόν...

Η Κ. μου πρότεινε να πάμε στη Σκύρο. 
της είπα πάμε όπου θες αρκεί να ξημερώνουμε κοντά σε θάλασσα, να είναι οικονομικό, και να έχουμε σαπούνι να καθαριζόμαστε. 

την εμπιστεύομαι

to think or not to think ?

δεν μπορώ να καταλάβω αν νιώθω οίκτο περισσότερο για 'κείνους που δεν σκέφτηκαν ποτέ πέρα από την ρουτίνα της ζωής τους, την Σαμσάρα που λέει και ο Έσσε στα βιβλία του

ή εκείνους που προβληματίζονται για την αλήθεια τους που ρέει, και την αλήθεια των άλλων.

έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης

" Pour la plupart des philosophes, l'Ego est un "habitant" de la conscience. Certains affirment sa présence formelle au sein des "Erlebnisse" comme un principe vide d'unification (allusion à Kant). D'autres - psychologues pour la plupart - pensent découvrir sa présence matérielle, comme centre des désirs et des actes, dans chaque moment de notre vie psychique. Nous voudrions montrer ici que l'Ego n'est ni formellement ni matériellement dans la conscience : il est dehors, dans le monde, COMME L'EGO D'AUTRUI. "

La transcendance de l'Ego

Jean-Paul Sartre