όπως δεν στέκουν τα χαράματα

Είχα αγοράσει κεριά από την πρώτη εβδομάδα. Είχαν δυο μήνες που έστεκαν εδώ, διακοσμητικά. 

Τα άναψα προχθές. Με τη σκέψη σου. 
Και την βοήθεια 75cl αυτού εδώ.






Είσαι ο Μέγας Ανατολικός.

...pour oublier tous mes emmerdements

και έμεινα με το μολύβι στα χείλη και ένα μπουκάλι κρασί με τον φελλό μέσα, σε μια εξαναγκασμένη κατανάλωση.

~

Και άκουσα πάνω από 20 φορές το ίδιο κομμάτι:

ώσπου να κοιμηθώ και πάλι με τα φώτα ανοιχτά.

ο πτυσσόμενος χρόνος

Αποχαιρετιστήκαμε και μπήκαν στο τραίνο, κι όπως αυτό άρχισε να απομακρύνεται, άρχισα να κλαίω.
Δεν ξέρω γιατί. Προσπαθούσα να μην το δείχνω και χαμογελούσα παράλληλα.
τότε κατάλαβα ακόμα καλύτερα, τι σημαίνει να μένεις μακριά από αυτούς που αγαπάς.



Και προχθές μιλήσαμε στο τηλέφωνο, θυμάσαι; 
Ήθελα να μπω στο ακουστικό και να βγω με έναν μαγικό τρόπο από την άλλη μεριά για λίγα μόνο λεπτά. Όσο χρειάζεται για δύο ζεστές αγκαλιές. 

Και από την χαρά μου που σας άκουγα, δάκρυζα. 
Και με κοιτούσε η Κ. δύο μέρες μετά να μιλάω στο τηλέφωνο και να κλαίω από χαρά και είχε μείνει άφωνη.
Και τότε, πιο άμεσα από ποτέ βίωσα το νόημα αυτών των δύο λέξεων.

Μου λείπεις.










~

viens par ici

Ξεκίνησα 2:00 το βράδυ από εδώ με ένα γκρουπ μουσικών που έπαιζαν musique française όπως μου είπαν και έφτασα 7:40 στην πόλη του φωτός. Και ήταν όντως η πόλη του φωτός. Όχι όπως την θυμόμουν τις τελευταίες φορές.
Όπως δεν την είχα ποτέ φανταστεί. 
Κοιμήθηκα ένα δίωρο (που λέει ο λόγος ύπνος, -καταβάθος ανοιγόκλεινα διαρκώς τα μάτια μου και κοιτούσα στο παράθυρο γιατί δεν άντεχα να είμαι εκεί και να "σπαταλάω" τον χρόνο μου σε ύπνο-) και έπειτα περπάτησα από το σπίτι ως το κέντρο.

Δεν μπορούσα να σταματήσω να την θαυμάζω.
Δεν μπορούσα να την χορτάσω
και μόνο μια σκέψη είχα διαρκώς στο μυαλό μου για την πόλη αυτή...

"Ποιος είδε το Παρίσι και δεν το λιμπίστηκε;"

Ήθελα τόοσο να φωνάξω ότι είναι η πιο όμορφη πόλη του κόσμου!

Ψέμματα. 
Σκεφτόμουν και άλλο ένα πράγμα... 
Αυτό το τραγούδι:

και έπειτα μπήκα σε ένα παλιό βιβλιοπωλείο δίπλα στον Σηκουάνα.. κι είχε ένα μικρό κουτί-δωμάτιο στον επάνω όροφο, όπου χωρούσε μόνο μια καρέκλα και μια κόκκινη γραφομηχανή, και γύρω γύρω υπήρχαν παντού κολλημένα σημειώματα. 
Ανάμεσα σ' αυτά, το μάτι μου έπεσε στο καταλληλότερο:


"Dad, thank you for giving me the opportunity to see the world"


Έμεινα._
Τίποτα δεν θα με εξέφραζε καλύτερα.

Μπορεί εύκολα κανείς να φανταστεί τον παραλήπτη αυτού του μυνήματος:

-Άντε να έρθετε να μου σπάσετε τα νεύρα να ηρεμήσω λίγο.





Το περίεργο είναι ότι και αυτή η συζήτηση έχει γίνει με το ίδιο άτομο:

-Να προσέχεις.
-Θα με προσέχεις;

-Θα σε προσέχω.

Louise Labé - Sonnet XVIII

Baise m'encor, rebaise moy et baise :
Donne m'en un de tes plus savoureus,
Donne m'en un de tes plus amoureus :
Je t'en rendray quatre plus chaus que braise.

Las, te pleins tu ? ça que ce mal j'apaise,
En t'en donnant dix autres doucereus.
Ainsi meslans nos baisers tant heureus
Jouissons nous l'un de I'autre à notre aise.

Lors double vie à chacun en suivra.
Chacun en soy et son ami vivra.
Permets m'Amour penser quelque folie :

Tousjours suis mal, vivant discrettement,
Et ne me puis donner contentement,
Si hors de moy ne fay quelque saillie.

κάποια μου είπε ότι το ορίτζιναλ κείμενο έχει άλλη χάρη,

και τ'ομολογώ δεν κάθισα να το διαπιστώσω μόνη μου jusqu'à ce moment là, αλλά στην προκειμένη δεν έχω πολλές επιλογές πέραν του να την εμπιστευτώ.

Είναι από εδώ και αυτό.

Πρώτο βράδυ σ'αυτήν την πόλη έπεσα σ'ένα συντριβάνι που κανείς δεν πρόσεξε και κανείς δεν έδωσε σημασία, κι όμως διάβασα "permets m'amour penser quelque forte" κι η καρδιά μου έλιωσε και πάλι

-ναι ξέρω διάβασα λάθος, αλλά στ' αλήθεια θα μου άρεσε εξίσου να γράφει "forte" αντί "folie"

και σε σκεφτόμουν.

du coup

et Voilà! 

Ήθελα πολύ να γράψω και χθες. Ήθελα πολύ να γράψω γενικά. Σκεφτόμουν πολλά και τα έχασα γιατί έγιναν όλα τόσο γρήγορα. Και στην αρχή εκνευρίστηκα... αλλά τελικά χαλάρωσα γιατί έχουμε χρόνο για να έρθουν πολλά.

Κάθομαι στο γραφείο μου, που είναι κολλημένο στον τοίχο και που έχει δίπλα παράθυρο, και στην γωνία ένα λαμπατέρ. Τόσο μικρό ώστε να μην ενοχλεί και τόσο μεγάλο ώστε να αλλάζει όλη μου η διάθεση με την παρουσία του και το ατμοσφαιρικό του φως.
Και να 'μαστε όπως προέβλεψα με μια φλις κουβέρτα αγκαλιά και πάλι. Τρώω κάτι σάπια γαλλικά μανταρίνια και πίνω γάλα ενώ θα ήθελα τόσο πολύ να έχω ένα μπουκάλι κόκα κόλα. Κι αν κάποιος βρίσκει ξενέρωτο το μπουκάλι κόκα κόλα και θα 'θελε στην θέση του να υπάρχει ένα ποτήρι κρασί, ειλικρινά και με το χαμόγελο στα χείλη αδιαφορώ. :)
Γιατί αυτό είναι το δικό μου στόρυ, και το δικό μου όνειρο που γίνεται πραγματικότητα.

Βέβαια μου λείπουν πολύ οι δικοί μου άνθρωποι. Τώρα που το σκέφτομαι είναι η πρώτη φορά που βρίσκομαι κάπου που δεν υπάρχει έστω ένα άτομο που να είναι της καρδιάς μου μαζί μου. Κι είναι ώρες που το σκάιπ φυσικά και δεν είναι αρκετό, -ακόμα και τώρα που είναι πολύ νωρίς, το αισθάνομαι.-

Λοιπόν χθες μαγείρευα λαχανόριζο. Και άνοιξα την πόρτα για να κάνει ρεύμα και να μην ενοχλήσω τους υπόλοιπους με την μυρωδιά του κρεμμυδιού. Και μόλις την άνοιξα είδα ότι υπάρχει φάτσα φόρα ένα παράθυρο και σκέφτηκα πόσο τέλεια ήταν η τοποθεσία του δωματίου μου και ότι θα μπορώ να μαγειρεύω τα αγαπημένα μου κρεμμύδια χωρίς να ενοχλώ. Και από την κουζίνα έχω οπτική επαφή με την πόρτα και ήθελα τόσο να περάσει κάποιος να μοιραστούμε ένα "bonjour" ή μάλλον "..jour" και ένα χαμόγελο. Όμως δεν πέρασε κανείς, αλλά μετά πάλι σκέφτηκα δεν πειράζει, γιατί χθες είχα πυρετό, και μάλλον ήμουν στα χάλια μου. 

Σήμερα όμως έκανα μακαρόνια με κοτόπουλο και λαχανικά και ήρθε η Κ. και φάγαμε και της άρεσαν! Και πόσο χάρηκα που της άρεσαν! και δεν είχα πυρετό, κι ούτε τώρα έχω. Μόνο κάθομαι στο γραφείο μου, αγκαλιά με μια φλις κουβέρτα και ακούω Βαγγέλη Γερμανό, ενώ χθες άκουγα Φοίβο Δεληβοριά.

Και τα γράφω όλα τόσο αναλυτικά γιατί πιστεύω ότι κάτι σημαίνει για μένα που είμαι μόνη μου και διαλέγω να ακούσω συγκεκριμένα αυτά, κι είναι αυτά που μου γλυκαίνουν την καρδιά.

Καληνύχτα σε όλους :)

à tout à l'heure!