Μπορεί εύκολα κανείς να φανταστεί τον παραλήπτη αυτού του μυνήματος:

-Άντε να έρθετε να μου σπάσετε τα νεύρα να ηρεμήσω λίγο.





Το περίεργο είναι ότι και αυτή η συζήτηση έχει γίνει με το ίδιο άτομο:

-Να προσέχεις.
-Θα με προσέχεις;

-Θα σε προσέχω.

Louise Labé - Sonnet XVIII

Baise m'encor, rebaise moy et baise :
Donne m'en un de tes plus savoureus,
Donne m'en un de tes plus amoureus :
Je t'en rendray quatre plus chaus que braise.

Las, te pleins tu ? ça que ce mal j'apaise,
En t'en donnant dix autres doucereus.
Ainsi meslans nos baisers tant heureus
Jouissons nous l'un de I'autre à notre aise.

Lors double vie à chacun en suivra.
Chacun en soy et son ami vivra.
Permets m'Amour penser quelque folie :

Tousjours suis mal, vivant discrettement,
Et ne me puis donner contentement,
Si hors de moy ne fay quelque saillie.

κάποια μου είπε ότι το ορίτζιναλ κείμενο έχει άλλη χάρη,

και τ'ομολογώ δεν κάθισα να το διαπιστώσω μόνη μου jusqu'à ce moment là, αλλά στην προκειμένη δεν έχω πολλές επιλογές πέραν του να την εμπιστευτώ.

Είναι από εδώ και αυτό.

Πρώτο βράδυ σ'αυτήν την πόλη έπεσα σ'ένα συντριβάνι που κανείς δεν πρόσεξε και κανείς δεν έδωσε σημασία, κι όμως διάβασα "permets m'amour penser quelque forte" κι η καρδιά μου έλιωσε και πάλι

-ναι ξέρω διάβασα λάθος, αλλά στ' αλήθεια θα μου άρεσε εξίσου να γράφει "forte" αντί "folie"

και σε σκεφτόμουν.

du coup

et Voilà! 

Ήθελα πολύ να γράψω και χθες. Ήθελα πολύ να γράψω γενικά. Σκεφτόμουν πολλά και τα έχασα γιατί έγιναν όλα τόσο γρήγορα. Και στην αρχή εκνευρίστηκα... αλλά τελικά χαλάρωσα γιατί έχουμε χρόνο για να έρθουν πολλά.

Κάθομαι στο γραφείο μου, που είναι κολλημένο στον τοίχο και που έχει δίπλα παράθυρο, και στην γωνία ένα λαμπατέρ. Τόσο μικρό ώστε να μην ενοχλεί και τόσο μεγάλο ώστε να αλλάζει όλη μου η διάθεση με την παρουσία του και το ατμοσφαιρικό του φως.
Και να 'μαστε όπως προέβλεψα με μια φλις κουβέρτα αγκαλιά και πάλι. Τρώω κάτι σάπια γαλλικά μανταρίνια και πίνω γάλα ενώ θα ήθελα τόσο πολύ να έχω ένα μπουκάλι κόκα κόλα. Κι αν κάποιος βρίσκει ξενέρωτο το μπουκάλι κόκα κόλα και θα 'θελε στην θέση του να υπάρχει ένα ποτήρι κρασί, ειλικρινά και με το χαμόγελο στα χείλη αδιαφορώ. :)
Γιατί αυτό είναι το δικό μου στόρυ, και το δικό μου όνειρο που γίνεται πραγματικότητα.

Βέβαια μου λείπουν πολύ οι δικοί μου άνθρωποι. Τώρα που το σκέφτομαι είναι η πρώτη φορά που βρίσκομαι κάπου που δεν υπάρχει έστω ένα άτομο που να είναι της καρδιάς μου μαζί μου. Κι είναι ώρες που το σκάιπ φυσικά και δεν είναι αρκετό, -ακόμα και τώρα που είναι πολύ νωρίς, το αισθάνομαι.-

Λοιπόν χθες μαγείρευα λαχανόριζο. Και άνοιξα την πόρτα για να κάνει ρεύμα και να μην ενοχλήσω τους υπόλοιπους με την μυρωδιά του κρεμμυδιού. Και μόλις την άνοιξα είδα ότι υπάρχει φάτσα φόρα ένα παράθυρο και σκέφτηκα πόσο τέλεια ήταν η τοποθεσία του δωματίου μου και ότι θα μπορώ να μαγειρεύω τα αγαπημένα μου κρεμμύδια χωρίς να ενοχλώ. Και από την κουζίνα έχω οπτική επαφή με την πόρτα και ήθελα τόσο να περάσει κάποιος να μοιραστούμε ένα "bonjour" ή μάλλον "..jour" και ένα χαμόγελο. Όμως δεν πέρασε κανείς, αλλά μετά πάλι σκέφτηκα δεν πειράζει, γιατί χθες είχα πυρετό, και μάλλον ήμουν στα χάλια μου. 

Σήμερα όμως έκανα μακαρόνια με κοτόπουλο και λαχανικά και ήρθε η Κ. και φάγαμε και της άρεσαν! Και πόσο χάρηκα που της άρεσαν! και δεν είχα πυρετό, κι ούτε τώρα έχω. Μόνο κάθομαι στο γραφείο μου, αγκαλιά με μια φλις κουβέρτα και ακούω Βαγγέλη Γερμανό, ενώ χθες άκουγα Φοίβο Δεληβοριά.

Και τα γράφω όλα τόσο αναλυτικά γιατί πιστεύω ότι κάτι σημαίνει για μένα που είμαι μόνη μου και διαλέγω να ακούσω συγκεκριμένα αυτά, κι είναι αυτά που μου γλυκαίνουν την καρδιά.

Καληνύχτα σε όλους :)

à tout à l'heure!

τα τελευταία εικοσιτετράωρα έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να κάνει πράγματα μόνο και μόνο, για να νιώσει λίγο περισσότερο άνθρωπος.









τελεία.
και παύλα

όλοι κάποια στιγμή από κάτι φεύγουμε. 

random

Ήμουν στο αστικό για άλλη μια φορά με το ένα μου ακουστικό στο αυτί (ό,τι απέμεινε δηλαδή) και το mp3 στο χέρι αλλάζοντας μηχανικά τους σταθμούς του ραδιοφώνου, προσπαθώντας να πετύχω ένα "καλό τραγούδι". 
και πέφτω πάνω σ'αυτόν τον στίχο:
"τον εαυτό σου δεν θα βρεις, αν δεν χαθείς στον κόσμο"

και είναι ό,τι πιο όμορφο μπορεί να ακούσει κανείς, σε μια τέτοια περίοδο αλλαγής. Καθώς έπαιζε το τραγούδι, που δεν ήξερα τον τίτλο του και δεν το είχα προσέξει ποτέ άλλοτε, επαναλάμβανα από μέσα μου αυτόν τον στίχο έτσι ώστε να τον θυμάμαι μετά από 4 ώρες που θα γυρνούσα σπίτι και να το ψάξω στο ίντερνετ γιατί το είχα τόσο ανάγκη.

Από την ζάλη της βραδιάς όμως, το μόνο που μπόρεσα να συγκρατήσω ήταν ένα αβέβαιο "να μην χαθείς". Θυμόμουν όμως, πως το τραγουδούσε ο Μάλαμας και κάθησα και έψαχνα ένα-ένα όλα τα τραγούδια που έχει ερμηνεύσει ποτέ ο Μάλαμας για να το βρω. Μετά από 101 τραγούδια, το βρήκα!!!

και τελικά δεν ξέρω αν αυτόν τον στίχο ερωτεύτηκα πιο πολύ ή αυτόν:

αν όπως πήγες γύρισες δεν πήγες
στου κόσμου το πολύχρωμο χαρμάνι

~

κι ύστερα σκεφτόμουν αν υπάρχει άλλος άνθρωπος τόσο απεγνωσμένος που να ακούσει 101 τραγούδια μετά από ξενύχτι στις 4 η ώρα μέχρι να βρει αυτό που ποθεί

και η απάντηση ήρθε μερικές μέρες αργότερα, όταν μου είπες ότι το δικό σου τραγούδι-κόλλημα, έτυχε να είναι σάουντρακ της ταινίας που έβλεπες και διάβασες προσεκτικά όλους τους τίτλους του τέλους χωρίς να έχεις ιδέα πως μπορεί να λέγεται με την ελπίδα και μόνο να το βρεις. 
και το βρήκες!

και μπορεί όλα αυτά να είναι χαζορομαντικές βλακείες, αλλά εγώ εκείνη την στιγμή κάθε άλλο παρά τυχαίο το θεώρησα που είμαστε φίλες.

λίγο θλίψη, λίγο χάδι, λίγο ράγισμα

Πως γίνεται να ξεκινάς στις έντεκα παρά το βράδυ να ακούς Johnny Cash να κάνεις μια στάση στους Cure και να καταλήγεις στη μία να ακούς Βελεσιώτου, κανείς δεν ξέρει...

-Τι ξέρεις για τα όνειρα κάποιων απλών ανθρώπων
που όλα πια τ'αρνήθηκαν και ζουν μες στη σιωπή
πως έμαθες το μυστικό και δε μου λες τον τρόπο 
για τη μοιραία κίνηση και την ανατροπή

Δεν ξέρω αν γίνεται να υπάρξει dejavu με στίχους αλλά αν δώσουμε έστω και 1% πιθανότητα ότι θα μπορούσε να γίνει, εγώ το έχω μόλις νιώσει. Γιατί είναι τρομακτικό να πιάνεις τον εαυτό σου να θέλει τόσο πολύ μια συγκεκριμένη αγκαλιά, που να κάνει το σώμα σου να τρέχει ασυναίσθητα και χωρίς λόγο.
Χθες το βράδυ λοιπόν, ενώ εσύ με περίμενες στο σπίτι σου... και θα μπορούσα να φτάσω μισή η και μία ώρα αργότερα, 
εγώ έτρεχα. 
Έτρεχα ασυναίσθητα προς εσένα.

-How I always held close in your fear
Remembering you running soft through the night
You were bigger, brighter and whiter than snow
Screamed at the make believe, screamed at the sky
And you finally found all your courage to let it all go



και ποτέ δεν περίμενα ότι θα υπήρχε κάποια στιγμή που θα έλεγα ένα μεγάλο μπράβο και ένα ρισπέκτ στον γουίνι δε που(χ) -ναι λέω για τον γνωστό αχώνευτο χοντρομπαλά αρκούδο- για οποιονδήποτε λόγο, όμως είδα αυτό και θα πρέπει να τον παραδεχτώ.
Γιατί είναι δωρικό, υπέροχα απλό, με λέξεις ταπεινές

σχεδόν παιδικό