ο ακροβάτης

Όταν ήμουν μικρή κάποτε είχαμε πάει σε ένα τσίρκο. Ένα από τα πιο δύσκολα ταχυδακτυλουργικά που είδα και από τότε το έβρισκα απίστευτο ήταν αυτό που κατάφερναν οι ακροβάτες με το σκοινί. Ισορροπούσαν στο σκοινί.

Σήμερα που ήμασταν έξω με πήρες τηλέφωνο και δεν ανταποκρίθηκα όπως θα ήθελες και ένιωσες να σε παραμέλησα. Και ίσως το έκανα όντως σε σύγκριση με το πως φέρεσαι εσύ.

Όσο για σένα που καθόσουν απέναντι μου μετράω τις κινήσεις μου για να προλάβω μην τυχόν σου δημιουργήσω τέτοια συναισθήματα. πάλι. Δεν γκρινιάζω γι' αυτό τώρα σε περίπτωση που παρεξηγήσεις τα λόγια μου.

Το να κρατάω τις ισορροπίες, μου φαίνεται πλέον το δυσκολότερο πράγμα του κόσμου.

Νομίζω πως θα σκάσω. Θα εκραγώ. Μου ζητάτε να ισορροπήσω στο σχοινί.

Μα δεν είμαι ακροβάτης. Και φοβάμαι τα ύψη. Γιατί πάντα ήμουν λίγο δειλή και φοβιτσιάρα μέσα μου. Και ποιος μου λέει ότι από κάτω μου έχει τεντωμένο πανί που θα με κρατήσει για να μη πέσω στο κενό; Γιατί εκεί ήταν τσίρκο ενώ εδώ είναι ζωή. Η ζωή μου. Θα ήμουν πολύ ευγνώμων αν απλά δεχόσασταν την αγάπη μου και δεν σκοτιζόσασταν για το ποιον θα βάλω στο ψηλότερο βάθρο.

"για τις κρυμμένες μου ζωές που κυβερνάν τις φανερές"

Σωπάκια!!!

"...Τα παντζάρια;;! Σου αρέσουν τα παντζάρια;"

"Πωωωω!!! Πλάκα κάνεις τώρα... Τρελαίνομαι για παντζάρια! Δεν μπορείς να φανταστείς. Όταν κάνει η μητέρα μου παντζάρια, δεν τρώω φαγητό. Βάλε μου μόνο παντζάρια και τίποτα άλλο!!"

και σκεφτόμουν ταυτόχρονα να μάθω να σου βράζω παντζάρια και να στα προσφέρω. Για να μ' αγαπήσεις κι άλλο. Και μετά μου είπες πως ο πατέρας σου σιχαίνεται το τυρί, τη φέτα, και πως δεν αντέχει να είναι ούτε στο τραπέζι και εγώ σκεφτόμουν και τώρα τι θα κάνουμε; που ο δικός μου θέλει οπωσδήποτε τυρί με το φαγητό του. Πως θα τρώμε όλοι μαζί; Γιατί να μην ήταν πρόβλημα; Μικρό μεν, εκείνη τη στιγμή αλλά θα έπρεπε να διευθετηθεί.

Τι;; Ε ναι!! Αφού μαζί θα 'μασταν!!

Χαχαχαχαχαχαχααα.....

είσαι ο πιο ευγενικός μου έρωτας. Κι ο πιο τρυφερός.

Παίζει να είχαμε κάτσει στη σκάλα αυτή 3 ώρες και να μην καταλάβαμε τίποτα από το χρόνο. Οι γείτονες μου ανεβοκατέβαιναν με το ασανσέρ και εμείς ήμασταν εκεί με τις σχολικές μας τσάντες και τα μπουφάν αραχτοί στο μάρμαρο. Στο τέλος αναγκαστήκαμε να φύγεις γιατί θα έτρωγα κατσάδα από τους γονείς μου.

Η εποχή των πάρκων μου είσαι. Είσαι ένας μικρός ήρωας, ό,τι και να λέμε. Σ' ευχαριστώ κόσι.

Ελπίζω να είσαι καλά και χαρούμενος όπου και να 'σαι, πάντοτε.

(εκεί που ξεσκόνιζα τη βιβλιοθήκη, βρήκα κάτι μεταφράσεις της τρίτης Γυμνασίου. Κοντοστάθηκα λίγο να σκεφτώ γιατί τις είχα κρατήσει αυτές και μετά απο δευτερόλεπτα βρήκα την απάντηση. Είναι οι μεταφράσεις που μου είχες βγάλει φωτοτυπία για τις εξετάσεις εκείνον τον Ιούνιο. Γιατί εσύ είχες βοήθημα, και εγώ ήμουν και είμαι ακόμα ανοργάνωτη και είχα μισές μεταφράσεις, κι οι άλλες είχαν χαθεί).

:)

Gracias!

Ξεκίνησα με άγχος ενθουσιασμό κουρασμένο εγκέφαλο άγχος και πάλι και όλα κύλισαν τόσο περίεργα νορμάλ. Γυρίσαμε. Γυρίσαμε και όλα είναι πιο κρύα.
Εδώ και τρεις μέρες βαριέμαι. Εδώ και τρεις μέρες γυρίσαμε στα πάτρια εδάφη.


Βαριέμαι.


Είναι σαν ψέμα. Θυμάστε Σ. και Φ.; Δεν μπορούσαμε να χωνέψουμε οτι είμαστε στο αεροπλάνο. Οτι τώρα είμαστε Ιταλία. Εμείς οι τρεις. Μόνες μας. Μόνο. Και μετά πετάξαμε πάλι. Έτσι απλά και καθημερινά. Και ήμασταν Μαδρίτη. Η Σ., η Φ. και εγώ. Μαδρίτη. Και την άλλη μέρα ακόμα δεν μπορούσαμε να το χωνέψουμε. Ίσως ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι μου μοιάζει τόσο περίεργο που αν μου το 'λεγες θα σου 'λεγα "άντε απο 'κει ρε μαλάκα.."
Συνέβη όμως.

Συνέβη κι ήταν ομορφότερο απ' όσο φαντάστηκα.

Ξέρεις τι σημαίνει να έχεις τι σημαίνει να περπατάς το πρωί στο δρόμο του σπιτιού σου και το βράδυ στην Gran Via; Στην Gran Via όπου πέφτεις πάνω σ' έναν κούκλο που περνώντας απο μπροστά του η Σ. έχει πετάξει "πωωω αυτός είναι κούκλος!" και τελικά αποδεικνύεται έλληνας και μας πάει μέχρι εκεί που μέναμε; Ξέρεις τι σημαίνει να ταξιδεύεις όλη μέρα και παρόλα αυτά να βγαίνεις έξω τα μεσάνυχτα σε μια πόλη που δεν ξέρεις, δεν έχεις περπατήσει ποτέ, δεν έχεις διαβάσει αρκετά γι' αυτήν αψηφώντας τα πάντα. Να πεθαίνεις στην κούραση, να περπατάς διαρκώς κάθε μέρα, να έχεις το πιο χάλια πιάσιμο που είχες τα τελευταία 3 ή και παραπάνω χρόνια και παρόλα αυτά ενώ κοιμάσαι στις 2 να ξυπνάς και να σηκώνεσαι ευτυχισμένη στις 9 το πρωί και να αδημονείς για την καινούργια μέρα, για τα καινούργια μέρη που θα δεις, την καινούργια όμορφη γωνιά αυτής της πόλης που θα αντικρίσεις; Να μιλάς ελληνικά μόνο με την Σ. και την Φ. σ' αυτή την πόλη. Να δυσανασχετείς με τον καθυστερημένο ταξιτζή και να μην καταλαβαίνει τίποτα. Να περπατάς σε δρόμους καθαρούς, αψίδες με λουλούδια, μουσεία και σχολεία παντού, σχολές που ντρέπεσαι να μπεις μέσα και το πιο μεγάλο πάρκο που έχω δει ποτέ! Να μην σου λείπει ΤΙΠΟΤΑ απο εδώ. Οκ, σχεδόν τίποτα. Είναι σαν έρωτας!

Αυτή η πόλη με ηρέμησε. Νιώθω σαν να με εκπολίτησε. Δεν γύρισα στη Θεσσαλονίκη όπως ξεκίνησα αλλά μια βελτιωμένη έκδοση του εαυτού μου. Πιο σοφή, πιο ουσιαστική, πιο φιλική, πιο όμορφη... Και την πρώτη μέρα επιστροφής ήθελα να οργανώσω μια ομάδα και να καθαρίσω όλη την βρώμα της Θεσσαλονίκης. Ήθελα να κολλήσω σ' όλα τα λεωφορεία τα δρομολόγια ώστε να μη χάνεται κανείς ξένος που έρχεται εδώ, να μεταφέρω όσα είδα σε πράξη.

Θέλω να γυρίσουμε πίσω.
Vamos otra vez!

Πάμε πίσω. Κάνε κάτι να γυρίσει ο χρόνος και να το ξαναζήσουμε.
Θέλω να σκέφτομαι και να ξανασκέφτομαι όλες τις στιγμές που ζήσαμε εκεί και να μη τις ξεχάσω ποτέ και καμία. Ούτε την πιο ασήμαντη.

Μου λείπουν τα πάντα.

Μου τη σπάει που ξυπνάω και δεν υπάρχετε εσείς οι δυο στα διπλανά κρεβάτια να σας πρίξω να σηκωθείτε. Μου τη σπάει που δεν έχω κάποιον να αναγουλιάζει κάθε φορά που τρώω κάτι. Μου τη σπάει που σηκώνομαι και δεν βγαίνω όλη μέρα σε καθαρούς όμορφους δρόμους. Μου τη σπάνε τα λεωφορεία τα βρώμικα. Θέλω μετρό. Και φτηνό ταξί. Θέλω να μπαίνω στο ταξί και να λέω: "Hola! Calle de San Bernardo cinquento cinco por favor!" Μου τη σπάει που ακούω ελληνικά παντού. Θέλω να κάθομαι να πίνω σαγκριά παντού. Και απο καφέ να βρίσκω μόνο latte. Και εκεί που τον απολαμβάνω να ακούγονται οι τύποι αυτοί εδώ κάτω και να μου διασκευάζουν κομμάτια αγαπημένα σε τζαζ μαγεία. Θέλω να κυκλοφορώ με κοντομάνικο και μια ζακέτα και αυτό να μου 'ναι αρκετό. Μου τη σπάει το κρύο εδώ. Και απαιτώ μόνο ήλιο! Θέλω όλοι οι γύρω μου να είναι ξένοι. και να μιλάνε με το "θ" και εγώ να γελάω με το "θ" τουθ. :Ρ
Θέλω να κάνω μια ευχή εδώ:
Ας κάτσει εράσμους στη Μαδρίτη.

Dear Best Friend

εικόνα:

Θυμάσαι εκείνη τη βραδιά στην τσέχικη μπυραρία με τον υπέροχο πράσινο σκούρο τοίχο και το ρολόι πάνω απ' τα κεφάλια μας και την ταπετσαρία με το ρολόι της Πράγας, τον χαμηλό φωτισμό; Μου λείπει η συζήτηση μας εκείνη τη νύχτα, το κοπλιμέντο σου για το φόρεμα μου και το σχόλιο σου παρόλα αυτά οτι δεν σου αρέσουν τα φορέματα που όταν κάθεσαι φτάνουν κάτω απ' το γόνατα. Μου λείπει ο ενθουσιασμός μας όταν δοκιμάσαμε το πιο ωραίο λουκάνικο που έχουμε φάει ποτέ, που σε συνδυασμό με την μπύρα ήταν τόοοοσο απολαυστικό όσο δεν μπορώ να περιγράψω. Και να φανταστείς οτι δεν είμαι και τρελή φαν της μπύρας. Όμως εκείνο το βράδυ είχα εκστασιαστεί!

εικόνα:

Μου λείπει ακόμα εκείνη η εκδρομή. Η έστω ημερίσια. Που θα μπορούσε να είναι διήμερη αλλά εγώ ο μαλάκας δεν έκανα κάτι για να την παρατείνω. Εκείνη η περιπέτεια. Μου λείπει το περπάτημα στην παραλία, εκείνη την όμορφη που θύμιζε Θεσσαλονίκη. Ο ηλίθιος και γελοίος χορός μας μπροστά στο παγοδρόμιο τον οποίο βιντεοσκοπίσαμε αλλά τελικά τίποτα δεν φαινόταν αφού είμασταν στο σκοτάδι. Δηλαδή απλώς ακούγονται δύο καθυστερημένα να χαζοχαίρονται ενώ στην εικόνα φαίνεται μια μαυρίλα.



Ξέρεις τι;

Υπάρχουν τόσα πολλά που δεν έχουμε κάνει μαζί ακόμα. Δεν έχουμε πετάξει μαζί, δεν έχουμε ξαπλώσει σε φθινοπωρηνά φύλλα μαζί, Δεν έχουμε πάει ούτε καν σινεμά μαζί! (ψέμματα έχουμε πάει στο "Κύμα", αλλά μια ίσον καμία). Δεν έχουμε πάει καλοκαιρινές διακοπές μαζί.
Και απ' την άλλη είναι τόσα πολλά και όμορφα αυτά που έχουμε ζήσει μαζί και θέλω ξανά και ξανά! Μόνο ελπίζω και εσύ να θέλεις..

Για τις κρυμμένες μου ζωές που κυβερνάν τις φανερές

Είναι απίστευτα εκπληκτικό το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να ξενυχτήσει όταν ακούει όμορφη μουσική। Σίγουρα βοηθούν και οι σκέψεις που τριγυρνάνε στο μυαλό αλλά η μουσική αναμφισβήτητα είναι κάτι παραπάνω απο αρκετή για κάτι τέτοιο।

Πόσο χαίρομαι που ανακάλυψα την αγάπη μου για τα υπόγεια ρεύματα!
Και απόψε έχω την τύχη να κάνω την μια ανακάλυψη μετά την άλλη!


Θα μπορούσα να αραδιάσω τους στίχους της μισής και βάλε δισκογραφίας τους।
Αλλά παρόλα αυτά θα προτιμήσω να παραθέσω μια απο τις όμορφες ανακαλύψεις της βραδιάς

"το λυκόφως μονάχα μπορεί
να ματώνει την πόλη
Δεν αλλάζουν εδώ οι καιροί,
εδώ μόνο νυχτώνει
...

Ίσως να 'σαι και εσύ μια μικρή τρυφερή αυταπάτη
Μα στο χάος που είναι η ζωή,
το μικρό είναι κάτι।

Κι όμως Δες!!!
ένας ήλιος χωρά στην καρδιά του χειμώνα!
βλέπεις κάποιον για πρώτη φορά
και νομίζεις πως τον ήξερες χρόνια
Κι αν η λύπη ραγίζει βουνά
Σαν παιδί η γαλήνη
τι αέρινα ρούχα φορά!
τι ανέμελα ίχνη αφήνει!"

Δεν έχω σκεφτέι τα κατάλληλα λόγια. Είναι κάτι που απλώς σκέφτομαι κατά καιρούς και ισχύει. Δεν μπορώ να το αγνοήσω και ούτε να περιμένω πότε θα βρω τον πιο ενδιαφέροντα τρόπο να το παρουσιάσω εδώ, γι' αυτό να με συγχωρέσετε αν αυτό το κείμενο είναι μια βαρεμάρα.

Μερικές φορες δεν καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι να προσέχεις τον εαυτό σου. Να τον αγαπάς με πράξεις. Συνεχίζεις τις κακές σου συνήθειες (και δεν μιλώ για τις λευκές κακές συνήθειες αλλά για αυτές που σε βλάπτουν) παίζοντας το άνετος και χαλαρός. Εσύ απλώς θες να ζήσεις τη ζωή σου όπως γουστάρεις. Και όταν σου λέω "Σ' αγαπώ, να προσέχεις" η απάντηση σου είναι δήθεν ταπεινή: "Μην στενοχωριέσαι για μένα. Μην ανησυχείς." συνεχίζοντας το ίδιο βιολί.

Θες να σου πω μια αλήθεια;

Πως λες οτι μ' αγαπάς και με νοιάζεσαι όταν δεν νοιάζεσαι να φροντίσεις αυτό που αγαπώ τόσο πολύ; ΕΣΕΝΑ!

ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ αν βρωμίζεις το πνευμόνι σου, με νοιάζει αν τρως αλάτι με φαγητό και όχι φαγητό με αλάτι, με νοιάζει αν θα πονάς η όχι και αν όταν μεγαλώσεις θα πρέπει να φαρμακώνεσαι. Και αν μ' αγαπάς στ' αλήθεια, κάνε ότι μπορείς για να σε κρατήσεις εδώ. Να παρατείνεις το χρόνο που θα έχουμε.

πάψε να είσαι τέτοιου είδους εγωιστής.

On a eu un printemps merveileux...

-“oui?”
-“Thomas, listen!”
-“Francine?”
-“Listen!
Parfois, la vie exige un changement. une transition. comme les saisons.
On a eu un printemps merveileux, mais l’été est fini et nous avons manqué l’automne.
Tout d’un coup, il fait froid, si froid que tout se met à geler.
Notre amour s’est endormi et la neige l’a pris par surprise.
Et si tu t’endors dans le neige, tu ne sent pas la mort venir.
Prends soin de toi’ “

” Francine.Je m’en souviens exactement. c’était le 15 mai .
Le printemps tardait, la pluie menacait, et tu criais. (..)

Tu as quitté boston emménager à Paris, un petit appartement dans la rue du Faubourg Saint-Denis, je t’ai montré notre quartier, mes bars, mon école, je t’ai présenté à mes amis, mes parents.J’ai écouté les textes que tu répétais, tes chants, tes espoirs, tes désirs, ta musique.
Tu écoutais la mienne, mon italien, mon allemand, mes bribes de russe.
Je t’ai donné un walkman, tu m’as offert un oreiller et, un jour, tu m’as embrassé.
Le temps passait, le temps fillait et tout paraissait si facile, libre, si simple si nouveau et si unique.
On allait au cinéma, on allait danser, faire des courses, on riait, tu pleurais, on nageait, on fumait, on se rasait. De temps à autre tu criais, sans aucune raison, ou avec raison parfois, oui avec raison parfois.Je t’accompagnais au conservatoire je revisais mes examens, j’écoutais tes exercices de chant, tes espoirs, tes désirs, ta musique, tu écoutais la mienne.

Nous étions proches, si proches, toujours plus proches.

Nous allions au cinéma, nous allions nager, rions ensembles, tu criais, avec une raison parfois et parfois sans. Le temps passait, le temps fillait.
Je t’accompagnais au conservatoire, je revisais mes examens, tu m’écoutais parler italien, allemand, russe, francais, je révisais mes examens, tu criais, parfois avec raison, le temps passait, le temps fillait, sans raison..
Tu criais, sans raison..
Je révisais mes examens, mes examens, mes examens, mes examens, le temps passait, tu criais, tu criais, tu criais..

J’allais au cinéma.

‘Pardonne moi Francine.