Σίγμα...

όπως Στέφανος... όπως Στέλλα... όπως Σύνη...

όπως Σ' αγαπώ

Paco de Lucia...

...κι έτσι φάση!

Πυροτεχνήματα*!!

Ένιωσα την ανάγκη να γράψω.

Δεν είμαι καλά.
Αν και χθες είχα μια απ' τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου σήμερα δεν είμαι καλά.
Λες να θέλω ψυχίατρο;
Πόσο ανώμαλα πλάσματα είμαστε άραγε; Πως γίνεται να αλλάζουμε τόσο γρήγορα διαθέσεις και ορέξεις;
Δε ξέρω αν έχεις παρατηρήσει ποτέ αλλά συνήθως μετά απο τις πιο ευτυχισμένες και χαρούμενες και γεμάτες στιγμές, έρχονται οι πιο καταθλιψιάρικες διαθέσεις.
Είναι άσχημο.. τόσο άσχημο. Και άδικο.

Σαν πυροτεχνήματα. Ένα μπουμ (χρώματα, σχήματα πανέμορφα στον ουρανό μόνο για λίιιιιγα δευτερόλεπτα) και μετά πάλι μαύρο. Μαύρο, και αυτό όχι καθαρό αλλά μουτζουρωμένο με έκφυλους καπνούς χρώματος καφέ σκατί.

Κλασσικές Αξίες

Είναι κάποια πράγματα που τοποθετούνται στην κατηγορία με όνομα "Κλασσικές Αξίες".

όπως να φυτεύεις φακές ή φασόλια στο δημοτικό σε κεσεδάκια απο γιαούρτι.
ή όπως να βλέπεις μικρός ταινίες όπως ο Βασιλιάς των λιονταριών.
ή όπως να ακούς Guns 'n' Roses στην εφηβεία σου.
ή όπως να αφήνεις ενα μάθημα τουλάχιστον στην πρώτη εξεταστική σου, για την επόμενη...

Κάτι σαν και αυτό ίσως να είναι και το χάσμα αυτό.
Το χάσμα που δεν ξεπερνιέται ολοκληρωτικά και αργείς να το χωνέψεις. Στην αρχή ίσως δε θέλεις να το χωνέψεις. Σου αρέσει η ιδέα οτι θα καταφέρεις εσύ! αυτό που τόσες και τόσες γενιές δε κατάφεραν...
Δε ξέρω ίσως στο δικό μου μυαλό έχω απορρίψει αυτήν την εκδοχή τελικά. Του ιδανικού χάπι έντ.
Αλλά αυτόν τον χώρο τον έφτιαξα για αυτόν ακριβώς το λόγο. Για να περιγράφω την δικιά μου οπτική γωνία.

Δε θα σε καταλάβουν, και δε θα τους καταλάβεις.
Είναι ο χρόνος που το κάνει όλο αυτό και όσα φέρνει και παίρνει μαζί του, στο πέρασμα του...

Ας είμαστε τουλάχιστον όσο πιο διακριτικοί μπορούμε με τούτο το χάσμα.
διακριτικοί και προσεκτικοί.
Γιατί..

Οι άνθρωποι που σ' αγαπούν περισσότερο είναι αυτοί που μπορούν και να σε πληγώσουν περισσότερο.

Υ.Γ.: 'Ηρθε η ώρα... :(

Γεμίζεις και Συ

όταν είναι χαρούμενοι και ευτυχείς οι άνθρωποι που αγαπάς, γεμίζεις και εσύ ταυτόχρονα!






Καλά Χριστούγεννα

ΟΡΣΕ!

Όχι δε σου το συγχωρώ
Είσαι κυριολεκτικά μια Σιχαμένη Αγάπη.

Δες πόσο κόσμο απογοητεύεις γύρω σου!!
ΔΕΣ!


Έτσι ειναι.
Δέξου το.
Είσαι ένα εγωπαθές άνιωθο αδιάφορο αναίσθητο εγωπαθές αχάριστο και πάλι εγωπαθές τέρας.

Με όλους έτσι είσαι.




Ακόμα και οι λίγοι που σε υπομένουν στο τέλος τους διώχνεις μόνη σου.
Ναι! υπόσχεσε και μετά ξεχνάς!
Ξεχνάς έτσι απλά!

Ή μάλλον δε δρας!!!!
Χαίρεσαι και χαζοκαμαρώνεις που έχεις συναίσθηση της κατάστασης
και επαναπαύεσαι σ' αυτή τη μαλακία νομίζοντας οτι όοολα πάνε ρολόι.

Καμιά φορα έχεις και το θράσσος να βγαίνεις κι απο πάνω!
να έχεις δικαίωμα να έχεις και παράπονα.




ΜΗ ΚΛΑΙΣ ΓΑΜΩΤΙ ΜΟΥ!!!

Εσύ τα 'φτιαξες όλα αυτά τα σκατά!
Νομίζεις οτι άμα κλάψεις θα σε λυπηθεί κάποιος και θα πει
"Α το γλυκόοο... κρίμα, κοίτα το πως κλαίει..."
Αλλά να σου πω κάτι,

αν συνεχίσεις έτσι μόνη σου θα μείνεις
και αλίμονο σε κείνους που θα σε αντέχουν.



καλούς και γόνιμους προβληματισμούς εύχομαι για απόψε.
Σ' εκείνους που έχασες κι έδιωξες
και σε κείνους για τους οποίους θα αγωνιστείς να κρατήσεις κοντά σου
είτε γιατί το αξίζουν είτε όχι,

καληνύχτα σου.

Βαθιές Αναπνοές

Είμασταν στο λεωφορείο.
πάλι.

Μιλούσαμε μέσα απο αναμνήσεις για μέρες παλιές. Τότε που δεν σκεφτόμασταν μαζί, που δεν αισθανόμασταν μαζί, που δε γελούσαμε μαζί, που δε πληγωνόμασταν μαζί, που δεν ευτυχούσαμε μαζί
όπως τώρα.
...που η οπτική γωνία του ενός δεν σχετιζόταν με την οπτική γωνία του άλλου,
ίσως να μη βρίσκονταν καν στο ίδιο σύστημα

αλλά όχι, αν δεν βρίσκονταν στο ίδιο σύστημα δε θα εξελισόταν τίποτα μ' αυτό τον τρόπο.

εγώ πονούσα τότε κάθε φορά που αδιαφορούσες
ή που έστρεφες την προσοχή σου αλλού
και πόσο ποθούσα να είναι αυτή η άτιμη στραμμένη στις αδέσποτες μπούκλες,
στα κακοβγαλμένα φρύδια και το "εξωγήινο" βλέμμα όπως τώρα λες

δε φαντάζεσαι


λοιπόν ένας τέτοιος κόμπος στο λαιμό ξύπνησε πάλι μέσα μου σ' εκείνη τη στιγμή που η εικόνα ζωντάνεψε στο μυαλό μου.
και να το δάκρυ γεννήθηκε και ετοιμαζόταν για το σύντομο ταξίδι του...

κι εκεί που ήταν βέβαιο τι θα επακολουθήσει
μια μέσα μου δύναμη είπε ΟΧΙ, αυτό ειναι παλιό, σκονισμένο, ξεχασμένο
δε θα επιδρά πια έτσι πάνω μου
λίγο απο πείσμα, λίγο απο αντίδραση, λίγο απο ευτυχία για όσα ζω τώρα
ήρθε μια βαθιά ανάσα

ειιισσσπππνννοοοήηηηηη!!!

εκπνοοοοήηηηη.....


και πνίγηκε μέσα της το δάκρυ!





Βαθιές Αναπνοές:

τις βλέπω σαν τα bonus στα ηλεκτρονικά παιχνίδια


[πόσα μπορούν να κάνουν οι άτιμες...]

ή καλύτερα μου μοιάζουν σαν την θάλασσα! Με την ορμητική τους διάθεση κι εκείνο το πλάαααφ το απολαυστικό σκάνε στην ακτή παίρνοντας μαζί τους κάθε πίκρα, κάθε κακή σκέψη, κάθε πιθανό δάκρυ
και απαλύνουν την άμμο και καθαρίζουν τη στεριά και ηρεμούν το τοπίο


Αχ η θάλασσα, αχ το κύμα, αχ το δικό μας το ποίημα

~ Yann Tiersen ~